Hjarteskribler

hadet.

2011-11-29T20:38:00.001+01:00

Eg veit ikkje heilt kva som er grunnen. Kanskje er eg lei av å bli kalla hjarteskriblarn. Uansett blir dette det siste de vil høyre frå hjarteskriblarn, her på hjarteskribler. Eg sluttar ikkje med dette her, skrivinga, berre startar på noko nytt ein annan stad. Det blei for mange menneske som les meg her.

Saman med han.

2011-11-28T17:12:00.001+01:00

Så vakkert det er, så fine tonar. Så vonde sannhetar, så lange løgner. Vil det nokon gong skje at eg møter han, han som vil ligge attmed meg på senga og sjå i taket, smile når sangen heilt plutseleg skiftar toneart og synge med, synge med til den plata eg aldri fortel nokon om, den finaste plata eg veit om, den som høyres ut som verdsrommet og havets djup på ein og same gong.

Vil eg nokon gong møte han, han som skal vere med meg på konsertar over heile verda, han som skal lese favorittbøkene mine og skjøne at hovudpersonane som regel alltid er ganske like meg. Han som skal bli tvangsfora med Jeff buckley og Madrugada og The Cure, og elske det. Han som skal holde rundt meg når eg ser New York I Love You for femtifjerde gong. Han som ler av det samme som meg.

Korleis vil det bli, saman med han som ein dag fell for meg?

Han sit der ute ein eller annan plass. Sansynlegheta for at eg har sett han før er lita, men samtidig uendeleg stor. Det er så rart, så rart og altfor fint.

Eg har hatt ei fin helg.

2011-11-27T20:51:00.001+01:00

Stå på badet og legge på maskene. Alle tre. "Du må vite det, at du har utruleg mangen som bryr seg om deg". Ho svarar meg ikkje, men eg ser det på ho, ser at ho veit det, at vi er her. Tenkjer eg er så takknemleg, takknemleg for at det er akuratt oss tre som står der og skjønar det, at vi har kvarandre. Ikveld skal vi smile.

Smila i rommet, dei første handtrykka. Nokre heilt nye menneske. Seinare følelsen av å ha kjent dei for alltid.

Ho ligg attmed meg på golvet og ler, vi ler så vi grin. Det snurrar litt. Vi prøver å reise oss men fell saman i nok ein latterkrampe. Så bra vi har det.

Sigarettglød og røyk i lufta. Kulde på altanen, varme frå stemmene. "Reddningo mi den sitte der inne" seier han og peikar på sin beste venn. Samtalar om venskap sterkare enn stål. Samtalar om å ha vore mobbeoffer. Om timeslange båtturar, og å gå mange mil. Om å forsvinne inn i ein skjerm, ei anna verd. Kjenne at dette er menneske som veit korleis eg tenkjer.

Danse sving med ein som sit på skuldrane til ein annan. Le. Finne ut at det var lurast slik for når han kjem ned på ditt nivå slår du til han i nasa med albogen og kjærasten hans må komme og trøste han. Så ler vi alle saman.

Ta bussen og bybana inn til byen, suse litt rundt i regnet utan å vite kor vi skal. Finne ut av det og møte fleire bra folk vi kjenner frå før.

Han har smilerynker, køyrer motorsykkel og har skjegg. Han rekk minst to hovud høgare enn meg og når han går bak meg gjennom lokalet og held meg i handa føler eg meg merkeleg trygg. Han skal passe på meg seier han. Ein diamant seier han. "Hon e en diamant".

Danse og ikkje bry meg om kor teit eg ser ut. Bli prata til av ein eg ikkje kan høyre, musikken er for høg, så han skriv til meg på mobilen sin, spør om han kan få danse med meg. Eg skriv at det kan han. Vi skriv mykje til kvarandre. Ikkje namn og alder. Vi dansar, eg og han, og så får eg ein klem og eit takk før han går. Ein ukjend gentleman.

Svare den polske herremannen på norsk. Føre ein samtale kor ingen forstår kvarandre og skyve han over på veninna mi. Le frydefullt. Ha det veldig bra.

Få høyre så mykje fint og få bekrefta at eg faktisk ikkje er aleine om å ha ein litt surrete skalle her i verda, faktisk ikkje i klassen heller, av ho som sit på stolen attmed meg og røyker som ei filmstjerne frå 50-tallet.

Bli våt i håret og blaut på skoa men ikkje bry meg fordi eg er oppteken med å prøve å halde latteren tilbake når ein liten nordlending kjem bort og meget sakte formidlar at han vil vere med på narch. "De e så fint me nye vænna.......... æ å han Omar her.... han e.... fra Amerika..... lika vestlendinga så godt...... Vi burte vært venna vi åsså......! Kan vi vær me nu?..... med dokker?... vær så snill!!!!!!"

Sitte i ei lita leilighet tulla inn i dyner på rekke og rad. Mange menneske, lite plass. Han attmed meg har blå stilongs, raudstripete gensar, blå turban og flippers på beina. Vi ler og drikk vatten og søv og ler litt meir, medan vi prøver å sjå på film som berre han kule frå Loddikken med den sære latteren får med seg.

Vakne på morgonen med vond rygg fordi det blei for mange menneske i ein liten sofa. Snuble nedover den bratte trappa på høge helar. Lure på korleis det føles å gå "the walk of shame", men ha ingen ting å skjemst over. Smile.

.

2011-11-26T00:33:00.001+01:00

Det er ikkje akseptert å ynskje ingenting. Det er ikkje akseptert å ikkje ha lyst. Det er ikkje akseptert å ha det bra på denne måten.

Nokre gongar føler eg at folk gjer gøyale ting berre for at folk rundt skal sjå at dei er gøyale. Berre for at andre skal vite og tenkje godt om dei. I mange tilfeller tek eg nok feil, men eg har sikkert ganske rett og.

Åleine.

2011-11-24T22:33:00.001+01:00

Eg har ikkje tal på kor mange gongar eg har gjort det, reist inn til byen etter skulen, og gått, berre gått. Nokre gongar kan eg gå i mange timar, heilt åleine, det er best slik.

Så er planlegginga igong. Eg har behov for å reise langt, reise til noko nytt og annleis, men pengane strekk ikkje til og timane er for få til at eg får gjort noko med det før sumaren totusenogtolv. Difor må eg halde meg innanlands. Det betyr ikkje at ferien min vil bli noko dårlegare enn fyllekulene i Magaluf eller shoppingturane i London.

Eg skal gå. Å gå er undervurdert.

Eg skal nordover. Eg har to månader å ta av, så langt kjem eg, der finns både båtar og bussar og tog og ingen har bestemt at eg må gå heile vegen. Eg har ikkje bestemte mål, ikkje enno, eg er framleis på leit etter perlene, måla eg skal nå, men eg veit at der finns perler, vakre perler.

Vi bur i eit nydeleg land. Alle nordmenn som trur ein må utanlands for å oppleve fantastiske ting har sansynlegvis aldri sett landet sitt, ikkje på ekte. Eg har vore på bilferie i alle krikar og krokar, men denne gongen blir det annleis, for eg skal gå, og eg skal gjere det åleine(med mindre nokon vil vere med).

Eg skal gjere noko for meg sjølv, noko eg ynskjer, noko som får meg til smile og føle meg bra. Ikkje noko som ser bra ut på facebook, ikkje noko som får alle til å tenkje at eg har eit fantastisk og villt liv med mykje spaning. Det ville berre vore løgn uansett. Nei. Det er på tide at eg tør å vere så keisam som eg faktisk er, ein loner på landevegen. Eg trivst med det.

Kva skal ein kalle dette då?

2011-11-20T22:15:00.001+01:00

Send meg osten send meg smøret gi meg fjernkontrollen hent posten drikk opp ølet smak på smalahove kjøp nye sokkar hopp over middagen et om natta røyk om dagen smil med open munn kyss med munnen att drikk med måte kast hemningane køyr for sakte køyr ulovleg send meg mjølka få jakka mi, det er kaldt ute.

Livet. Visst faen er det eit kjør. Eit vakkert kjør.

Eg har laga meg tumblr, absolutt kroken for å bli inspirert, sjekk her: http://sjolvdisiplin.tumblr.com/

Let's go!

2011-11-19T13:16:00.001+01:00

Eg har ei veninne som nett tok ei tattovering, som for henne verkeleg betyr noko. Eg har alltid vore av den typen som himmlar med augene(nei.. eg himmlar aldri med augene eigentleg) av folk som tek tattoveringar som "betyr noko". Denne gongen skjøna eg at ein tattovering faktisk kan bety noko, men det er jo så forskjellig frå person til person. Ho tok ein til minne for mor si. Ein klisjè, men ein fin ein. Folk tattoverear "live, love, laugh" på skulderbladet og seier det betyr noko, då ler eg litt. Sikkert slemt av meg, for kva veit vel eg om kva som betyr noko for andre? Anyways, det eg skal fram til i dette innlegget er, at eg har lyst på tattis.

Eg har aldri hatt lyst på det før, men no, no har eg lyst på ein tattis, og eg skal ha det som eg ser på som ein skikkeleg. Ho veninna mi har ein skikkeleg tattis, ikkje noko løkkeskrift langs handleddet der i går'n, og det vil ikkje eg ha heller. Eg, eg skal nemleg køyre stort, køyre hav, måker og bestefar. Eit skip. Ikkje ei skute, men eit skikkeleg gamaldags bulkskip.

Macho? Kanskje. Kor eg sku hatt den? Klassiske overarmen.

Så står muttern der då"den blir der for alltid, du kan ikkje røyme ifrå den, flyttar du blir den med deg, kjærasten du aldri blir kvitt". Og eg berre. Okei då. Neivell då. Eg får ta den på sideflesket då, litt nedanfor puppen, under armen, gøyme den bort. Eg vil ha eit bulkskip på kroppen. Det vil ikkje bety ein dritt for meg, men det vil sjå kult ut, og eg vil like den, og om nokon er veldig viktige på at tattisar absolutt må bety noko kan eg alltids seie "denne er til minne om min bestefar som reiste jorda rundt i bulkskip, ein dag skal eg gjere det same, men eg får aldri gjort det i eit bulkskip, difor må eg ha det med meg i tankane." Klassisk tatte-historie all sett. Let's go! Eller?

Ida har lært

2011-11-18T11:07:00.001+01:00

Igår, då eg eigentleg sku læra meg matte til idag, noko som eg eientleg skal gjere no òg, så lærte eg mykje anna:

- ein kan ikkje skrive tull på bloggen, iallefall ikkje når ein er sur
- ein kan faktisk sleike seg på albogen
- badegolvet kan bli for varmt, faktisk så varmt at ein nesten brenn seg under føtene
- matte er vanskeleg
- musikk er bra
- når ein kjem heim frå øvig klokka over ti er det faktisk for seint å begynne på matten
- weezer var best på seine nittitallet tidleg totusen, altså i starten
- eg kan vere skikkeleg teit..........og sint.

what a waster!

2011-11-17T22:19:00.001+01:00

Idag er det ingenting som er teitare enn lukkelege kjærestepar. Spesielt dei som et kvarandre på bussen. Og dei som snakkar om kjærasten som om det liksom ikkje finns nokon like bra i heile verda. Idiotar. Din neste kjærast vil vere like bra om ikkje betre og om det sku gå til helvette med den og? Guess what du finn ein ny som er best ein gong til. Kjærleiken veit du, den er slu.

Idag hyllar eg snerpete, sure einstøingar som visar fing og kastar egg. Eg har så sinsjukt lyst å kaste egg. Helst på eit kjærastepar som klinar på bussen.

Eg treng ein mann. Ein skikkeleg mann. Helst ein sexy med tattoveringar og skjegg.

Jeffrey

2011-11-17T09:09:00.001+01:00

Eg var nesten fire år då du slutta å puste i Wolf River, snart fire og på ingen måte klarover at du eksisterte, og at nettopp du og verka dine sku bety så mykje for meg då eg var fyllt atten.

Det er så rart, kva musikken kan gjere med ein, kva musikken din kan gjere med meg. Idag er dagen for å sette pris på deg og vise det, for idag skulle du ha fylla førtifem år, ein heilt vaksen mann.

Grace, den står på heilaghylla, den skapar heilage tilstandar. Takk skal du ha Jeffrey Scott Buckley, og gratulerer med dagen.

Å sjå fram til resten av veka:

2011-11-15T21:37:00.001+01:00

Onsdag: Henge med Tønna og flokken, ete meg mett. Kino med klassen for å sjå Tintin, ete popcorn.
Torsdag: Øving. Korøving. Eg likar meg på korøving. Kanskje få ein bunke cd'ar og ein dvd i posten.
Fredag: Køyre langt i bil med Susanne for å treffe ei vi ikkje har sett på altfor lenge. Blir bra.
Laurdag: Sjå "Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?" på kino. Kor fantastisk det blir!
Sundag: Vere aleine, gjere ingenting.

Sånn sjå der ja. Det er jo ikkje så gale dette her greiene, livet og sånn, ein må berre hugse at ein har det, og så bruke det, på den måten ein sjølv vil. Dei små tinga veit de, som til slutt blir uendeleg store.

24 23.

2011-11-12T21:21:00.001+01:00

Så heng du der i klatrestativet. Du er atten år og snart 24 dagar og der heng du, i klatrestativet. Klamme hender mot raudt treverk. Du slepp taket og ler litt for deg sjølv. To minutt seinare heng dirigenten der òg, i klatrestativet, og du tenkjer at kanskje ein aldri blir vaksen, så vaksen at ein ikkje finn det fristande å henge og dingle i klatrestativet.

Du syng Tenn Lys med ei stemme som har tulla seg i tre veker. Du et hotdog og ler over bordet mot mennesker du likar, og som du er ganske sikker på kunne ha lika deg og om du berre klarte å komme ut av skalet ditt, bobla som du pakkar deg inn i, for eksempel ved å dingle i klatrestativet for deg sjølv. Du kjenner at livet er ok når du et hotdog og får ketchup på haka. Du får det bekrefta medan du dinglar i klatrestativet, og to minuttar seinare ser at du ikkje er den einaste klatrestativ-dinglaren i verda som er over atten år og 23 dagar.

Imorgon skal du synge meire med di no, etter tre vekers sjukdom, ganske herda stemme. Du skal synge høgt og reint og svakt og aller helst ikkje falskt i det heile, saman med alle dei andre som du skal skape jolestemning med gjennom kalde desember. Laurdagskvelden brukar du på å skrive manus og lage musikk. For du lagar musikk igjen, og du er heime på laurdgaskveldane igjen. Du er deg igjen. Boblejenta som går tur med nabojenta og pratar skit, som lagar musikk og gjer lekser i helgene, ho som dinglar i klatrestaivet på korseminar, og to minutt seinare får bekrefta at ho ikkje er den einaste klatrestativdinglande personen på Osterøy, i Hordaland, i Noreg eller på Tellus. Universet er sikkert stappa av klatrestativdinglande personar. Klamme hender mot raudt treverk.

Du berre veit det. For alltid.

2011-11-11T21:30:00.001+01:00

Ho ville alt med han, heile livet ville ho med han. Leve. Så forelska ho var, så usansynleg lukkeleg og uvitande. Ho hadde jo aldri hatt det slik før, ikkje på den måten. Dei var aldri kjærestar, han og ho.Det gjorde ingenting, for den var der jo, kjærleiken. Dei sa det begge to. Han var redd for å seie det, men han sa det. Kjærleiken leika mellom dei. Han var redd for å føle det, men han følte det.

Ho var ikkje redd. Ho skreik det. Ropa det utover viddene. Ho følte det, følte det så sterkt at ho kjende himmlen falle då han snudde ryggen til siste gongen. Ingen hadde fortalt henne at sjølv om det føltes heilt riktig, sjølv om ho var så forelska at ho følte at alt inni henne skulle sprengje, som om det ikkje var plass til alle dei følelsane i ein kropp, så er det ikkje alltid riktig, så er det ikkje alltid at kjærleiken er nok.

"Du berre veit det, når det er riktig liksom, du berre veit det når du har møtt den som skal vere din, for alltid." Det var det dei sa. Det var det ho blei fortalt, og det var nettopp det ho visste. Ho visste det. Ho følte det, at han sku vere hennar, for alltid.

Ho har mista trua på at kjærleiken er meint for slike som ho. Slike som veit feil.

Heilaghylla.

2011-11-10T10:47:00.000+01:00

Eg har ei heilag hylle. På den har eg for tida tre filmar, fem bøker, og..ganske mange cd'ar som har truffe meg på ein heilt spesiell måte. No har eg ikkje plass til meire på den, noko som er dumt sidan eg stadig oppdagar filmar og bøker og ikkje minst cd'ar som burde få ein plass på den. Eigentleg sku alle cd'ane mine fått vore på den hylla, men det går ikkje, for det er ikkje plass.

Så tenkte eg då, at sidan der er så mykje fint på den, så kan eg jo like godt dele det fine med nokon, og kven er vel betre å dele fine ting med enn dykk?

Vel, det fyrste og kanskje det aller aller finaste eg vil vise dykk er denne: Deluxe Edition av Madrugada – The Nightly Disease. Kanskje den beste og finaste cd'en eg har. Den inneheld låtar som "Step into this room and dance for me" og "Hands up - I love you". Fine tittlar, endå finare låtar.

Dette er ei plate som tek deg med inn i mørket, inn i det vonde. Det er heilt greit. Stemma til Høyem er der og held rundt deg, gjer deg varm.

Kritikarane slakta plata. Å komme med dette etter Industrial Silence(som eg vil skrive om ein annan gong) var som å grave seg ei gjørmete seig grav, det var det mange som meina..Eit eksempel kan de få frå eit utdrag frå ei anmelding de kan lese her.
"De grunnene som gjorde at nordmenn rev forrige album ned fra cd-hyllene i butikkene er ikke til stede nå, det er faktisk ikke særlig mye å glede seg over. Storparten av låtene fungerer best som kulisser, og kunne gjerne ha vært filmmusikk for min del. Unntakene er Hands Up - I Love You og Only When You're Gone som skiller seg ut fra denne mørke, dystre grøten.

Vokalist Høyem har en meget bra stemme, bandet spiller veldig bra, men det låter ikke særlig godt denne gangen. Etter flere gjennomspillinger klarer The Nightly Disease kun å frambringe et langt gjesp"

Eg er ikkje einig, etter fleire gennomspelingar er plata kanskje noko av det vakraste eg har høyrd. Den traff meg ikkje slik som Industrial Silence, som traff med ein gong, dei slaga har aldri slutta å slå. Industrial Silence er eit meisterverk frå fyrste gjennomlytting. Madrugada gjekk så sterkt ut med den at dei gjorde det vanskeleg for seg sjølv. Vanskeleg for The Nightly Disease å skinne.

Denne plata har måtta vekse på meg. Den måtte ha to år, før eg verkeleg høyrde den. No høyrer eg den, og det eg høyrer er ikkje anna enn terapi. Eg har no ei utvida utgåve av plata, deluxe edition, som kom ut først i år. Den inneheld musikk dei i utganspunktet haldt tilbake ved første utgiving. Dette er materiale som brenn. Det er ikkje avansert musikk, det er ikkje Madrugada slik vi kjenner Madrugada, men det gjer ingen ting. Når denne plata har svulma på deg, grave seg inn i huda di, blir den liggande, og den besykttar deg, gjer deg varm, og sist men ikkje minst: den sluttar aldri å overraske.

Høyr den, la den vekse på deg. Ikkje forvent at den skal ta deg med storm, for det gjer den ikkje. Det er ingen orkan som Sivert sin siste utgivelse Long Slow Distance, det er inga varm dyne som sjarmerar deg som Honey Bee. Dette er ein evigvarande varm bris, du tek den forgitt heilt til du ein gong plutseleg ser skjønnheten i den, kjenner kor den stryk deg varsamt over kinnet og gjer deg ør. Ør på den fine måten.

(oh the irony)

2011-11-09T00:49:00.001+01:00

Når ein søv heile dagen blir natta vaken. Ein drikk mykje mjølk og les bloggar skrivne av fine fine menneske. No skal eg prøve å sove igjen, med anlegget lavt på, så det er berre eg som kan høyre at eg blir sunge i søvn av Dawes, med albumet Nothing is wrong.(Det kunne jo ikkje ha passa betre nett no)

De søv sikkert allereie, alle de fine folka som skriv så mykje bra og sant og fint til meg at eg ikkje føler eg får takka dykk nok. De skal vite at eg set stor pris på alle gode ord. Tusen takk, og godnatt.

if I wanted someone to clean me up, I’d find myself a maid
if I wanted someone to spend my money, I wouldn’t need to get paid

if I wanted someone to understand me, I’d have so much more to say

I want you to make the days move easy

I often ask myself why.

2011-11-08T21:50:00.001+01:00

Kva er grunnen til at du er som du er Ida? Kvifor hender det at du forsvinn ut i det sorte, det lange sorte vonde? Er det familien din, sterk som stål, ein mur som aldri mistar steinar men som står støtt og beskyttar deg mot alt dei kan? Er det vennene dine som du kan krangle med som eit gamal ektepar eine sekundet, og så le så du grin i det neste? Vennene i klassen som gjer at kvar dag blir ein dag fyllt med latter? Eller er det dei som går turar i natta med deg, dei som røyker på skuletaket og køyrer bil altfor fort? Eller er det musikken, det faktum at du har fått lære, tatt spilletimar, vore med på konsertar og opplevelsar du aldri vil gløyme, reiser du aldri ville vore forutan?

Eg skjønar ingen ting. Eg kjenner til slike som forsvinn, ut i det sorte, dei har alle opplevd noko som sender dei dit. Eg er berre redd. For kva då? Livet? Livet er jo så bra...men verda er så stor, den inneheld så mykje, og hovudet mitt vil rekkje over alt kan det sjå ut til. Og så gløymer eg at eigentleg, heilt eigentleg, er eg lukkeleg. Eg kan kjenna pur rein lukke nesten kvar einaste dag. Berre det å sittje heilt i ro på bussen og høyre ein liten gut fortelje mora si med stor innlevlse korleis han fanga ein heilt ekte drake i barnehagen idag kan vere nok til at eg set pris på dette her greiene vi kallar livet. Så kvifor? Kvifor rotar eg det sånn til?

Opp med handa.

2011-11-07T16:18:00.003+01:00

Du sitt i sofaen, blør frå panna. Du fucka det til. Du lo, lo så magen vrengde seg og sveitta nervøsitet. Rebell. Du har gjort noko rebelsk, noko sprøtt, og det hadde ingenting med blodet frå panna å gjere.

Opp med handa dei som har vore ein god faen idag! Dei som skreiv ut fire sider med tull på naturfagprøva idag og leverde det med eit smil om munnen sjølv om dei visste at karakteren vil bli ein strykkarakter.

Handa mi er i lufta. Fritt fall.

Alt er ikkje for alle.

2011-11-06T00:32:00.001+01:00

Ola utfordra meg til å tenkje på noko anna enn livet inatt, sidan livet er så stort og eg då blir så liten. Han sa eg heller burde skrive eit blogginlegg om bra musikk eg ikkje likar. Det var rart tenkte eg, bra musikk eg ikkje likar. Så kom eg på at det fins det mykje av!

Eg likar ikkje Florence + the Machine, for eksempel. Kjempebra, ingen tvil, men eg finn ikkje musikken givande ein plass, heller ikkje den vibrerande stemma. Coldplay er dritbra, men.. nei.. klarar ikkje heilt Coldplay heller. Så har vi jo James Blake som alle hevar skyhøgt over alle, eg klarar ikkje å kjenne at eg likar musikken hans heller. Eg likar heller ikkje Elvis, eller Michael Jackson, kongane, liksom. Team Me syns eg var litt kult men no blir det for mykje for meg å høyre ferdig ein heil song. Robyn har eg unngått sidan ho kom ut med sangen om "meg"(keep dancing on my own liksom, story of my life). The Rolling Stones har eg aldri tola. The Hives gir meg frysningar, og det er ikkje på den bra måten og faktisk, så likar eg ikkje nyaste plata til Bernhoft.

Lista mi over bra musikk eg ikkje likar er kanskje like lang som lista over bra musikk eg likar. Rart det der. Det fine er at det ikkje gjer noko om eg ikkje likar det, for det finns alltid andre der ute som gjer det. Det er det som er så fint i livet: Alt er ikkje for alle, men så er ikkje alle for alt heller.

Ikveld er ein slik kveld.

2011-11-05T21:49:00.004+01:00

Ein kveld der ein tenkjer på alt det urettferdige i verda, alt det vonde, og alt det fine. Kor ein tenkjer på alt, så hardt og så lenge at ein må ha trøyst. Eg finn den som vanleg i stemma til mannen som opna augene mine for musikken, for musikken til mannen eg aldri fekk oppleva å sjå live. Han er kanskje den største låtskrivaren av dei alle, Robert Burås. Eg har grine så mykje til denne videoen at de anar ikkje. Tekstane hans riv i kroppen, musikken gjer at du kjenner det. Ingen kunne ha framført låta hans med større ære enn Høyem. Og akuratt no, her og no, er det ingenting eg vil meire enn å klemme guten som gret på ca åtte minutt og førtito sekund uti videoen.

Ei speleliste som roar hjernen min. Eg treng det ikveld.
I'm gonna hold on to you, you who made me realize love can't feel true(it's magic).

You're like one of my biggest fans!

2011-11-04T14:34:00.001+01:00

Eg er sjuk, og ser på intervju med diverse heltar, og mykje Harry Potter på film, og er dirtsur og sutrete på tross av at intervjua er bra og Harry Potter heilt annleis enn forventa(på ein god måte). No vil eg dela nokre av intervjua eg har glodd på idag(det vil kosta deg ein halvtime, men frå mi side er den halvtime verd det).

Folk spør meg korleis det går ann å lika ein så arrogant herremann som Noel Gallagher så godt som eg gjer.. korleis eg kan ha bilete av ein sånn fyr på rommet mitt og korleis eg kan sei at han er hysterisk morosam.. vel...svaret er enkelt:

Dessutan, samanlikna md sin kjære bror Liam er Noel reine engelen, og svært lite cocky.

Nei nei nei.. Liam... du har litt å lære frå storebror.

Hallo, høyr no her, Noel er ikkje så dum! Og tenk den musikken han lagar då, herrejeminin den er jo så bra at eg blir kokko. Dessutan bannar han litt mindre no enn han gjorde før, pluss at han som sagt er ganske morosam :)

NOEL GALLAGHER YOU'RE LIKE ONE OF MY BIGGEST FANS, LOVE YOUR MUSIC! <3
(hihi, den var intern, og sjukt morosam)

Medisinsk rapport

2011-11-03T15:29:00.000+01:00

Statement: Ida er syk.

Lidelse: Halsbetennelse, fører til tette kanaler i ører og nese. Mandlene er større enn normalt.

Resepter: Per dags dato ikke behov for medikamenter. Tar en smertestillende når det passer sånn.

Oppfordres til å spise "bløt" mat som ikke gnisser mot evt. sår og såre slimhinner.

Per dags dato lever Ida på dette:

* Sprett yoghurt med banansmak fra Tine. (kjøpte pga pakken var så søt)

* Hveteboller.

* Tomatsuppe

* Vann

* Melk

Ellers sover hun hele dagen, ser på rare tv-serier, og hun løper i søvne. Beina springer selv om hun ligger flat og ikke kommer av flekken. Tar du på dem løper hun enda raskere :P

Skribent: Storesøster.

Skjerpings

2011-11-01T18:15:00.000+01:00

Idag har eg funne ut mykje rart. Eg har funne ut at eg likar Noel Gallagher sitt album "Noel Gallagher's High Flying Birds" så godt at den har fått plass i heidershylla på rommet. Eg har funne ut at eg som liten hadde blitt lei meg om eg fekk eit russekort som kalla meg ein liten dritt, så eg har heller køyrd politisk innkoding og ein litt hyggeleg versjon av meg sjølv.

Eg har ein bestekompis, han er fire år. På attenårsdagen min tilbrakte eg tid saman med han og to av brødrene hans. Vi såg på barne-tv og åt skjever med prim og fortalde spanande hisoriar til kvarande. Ja, og så sa han at eg var bestevennen hans, rett etter Kristian eller Christian, alt etter som. Han må vera verdas kulaste fireåring, min bestekompis. Og min bestekompis skal ikkje få eit russekort av meg som står "din lille dritt" på, for han er ingen dritt. Det fann eg ut idag.

Så fann eg ut at å skriva manus til kortfilm er vanskeleg når det er berre tankar frå ein person som skal vere dialogen heile vegen. Ikkje fordi eg ikkje kejm på noko å skrive men... eg trur eg har begynt på ei bok....

Deretter fann eg ut at eg har lyst til å spela Sims3, bygga hus, eg vil bli arkitekt eller interiør designar. Nei det vil eg ikkje, eg vil berre pusse opp mitt eige hus omatt og omatt og omatt, helst gratis.

Dessutan syns eg det er heilt teit at vi må ha russekorta klare til imorgon. Eg syns det er heilt teit at eg må tenke på slikt i det heile. Eg vil ikkje vera russ. Det fann eg òg ut idag, men eg skal likevel, må vel det.

Ja, så fann eg ut det eg alltid har visst, at ein skikkeleg dustete drittsekk som berre bryr seg om sine synspunkt på....alt.... CDsamlinga si og mat, er innpakka i Ida Marie Midttun. Hei. Skjerpings.

Det er heilt normalt å vere grønn.

2011-10-27T21:45:00.001+02:00

Ein gong fortalde du meg ting, ting du vanlegvis ikkje fortalde folk. Du fortalde meg aldri alt, kvifor sku du det, i det store og heile fortalte eg deg ingenting, ikkje av betyding. No seier du ingenting,og eg reagerar med irritasjon og sjalusi, kor teit er ikkje det? Det er ei fattig trøyst i at det er heilt normalt, ein kvar person som påstår og trur heilt oppriktig at dei aldri har vore sjalu eller irriterte på menneske som aldri har gjort dei noko må vere gode til å lyge til seg sjølv, eller berre så sjølvsentriske at dei ikkje blir glade nok i folk til å kjenne på det når vener glir bort på grunn av nokon andre, nokon andre som får vite alt. Sjalusi er faktisk berre eit teikn på at ein er avhengig av noko/nokon, og når det plutseleg kjem nokon andre som tek og får og har alt det noko eller nokon blir ein sjalu. Det er (til ei viss grad, sjølvsagt) like sunt som grønn te og like normalt som å bruke sko.

Det er best å tenkje slik når ein er grønn i trynet. Det er heilt normalt. Det er heilt normalt. Det er heilt normalt.

Push me over the edge, over the edge darling

2011-10-26T20:10:00.003+02:00

Du skubba meg framføre deg, eg fauk baklengs ut døra, landa i snøen, tok meg for med henda bak ryggen, skrapa rista mot asfalten under. Raudt blod i kvit snø. Ei lukka dør. Alle spor av deg viska ut av snøstormen rundt meg. Du var borte. Heilt friveleg, av eigen vilje, borte.

Om du berre opnar døra, vil eg koma inn i varmen igjen.Om du berre smilar, vil eg smile med deg. Vi kan danse, danse saman. Vi treng ikkje sei farvell.Om det var det du verkeleg ville, kvifor lot du utelyset stå på, kvifor kasta du nøkkelen i min rettning i det same du låsa døra?

Berre sei kva du verkeleg vil, så kjem eg innatt, men då må du love å aldri skubbe meg ut igjen. Eg er sårbar, sjølv om spora i snøen ikkje visar, har du printa deg fast i huda mi. Lukta di, eg luktar av deg. Eg luktar vinter. Eg luktar redsel. Redsel for å falle sjølv utan at du skubbar.

Bert med æ.

2011-10-25T19:15:00.002+02:00

Eg skal skrive manus, til ein kortifilm. "Filmen visar ein ung gut med ein hjerne proppa av taknarsom går rundt i Bergen og grublar over livet, universet og hunden til naboensom han drap og begravde bak garasjen." Det kan bli det kulaste manuset eg nokon gong kjem til å skrive, altså.

Sånn ellers visar det seg at eg også må skrive ferdig eit essay til klokka ni ikveld. Essayet handlar om meininga med livet, og det er veldig djupt. Det inneheld ord som skumbilar, hovudstups og oblatautomat. Fine ord.

Grunnen til at eg låg ut nettopp dette bildet idag er at eg er i det nostalgiske hjørnet og tenkjer på kor kjekt det var då vikingen og blondie sprang rundt i ring på plenen og lo høgt. Som oftast meiner eg at alkohol gjer folk heilt teite, men så kan det vera at det blir alvorleg morosamt òg. Snart er det helg, sa han eg sat med på toget idag. Han likar alkohol betre enn eg gjer. I helga skal eg eta taco hos Alexander, og alt dette skriv eg berre fordi eg er ekspert på å utsetje det som må gjerast, nemleg eit essay og eit manus og ei øvingsøkt på Bært.(kornetten min. den fekk namnet av min fetter fordi den vissnok seier bertbertbert, med æ, det var viktig).

Ting som gjer meg glad på ein dag som idag.

2011-10-24T17:03:00.001+02:00

Sola som fargar fjellsidene gyllne. Kakao og på kafè med Tore Renberg-bok på bordet framfor meg. Nyinnkjøpt Weeds i sekken(serien, altså). Fine bra folk. Gensaren min. Å sykkla kjempefort kjempelenge så det svir i låra. Å få eit smil frå ein pen ukjendt gut. Å le høgt på bussen. Og denne:

Blown away and waiting.

2011-10-23T22:51:00.001+02:00

Salen blir mørklagd, scena blir blå. Magisk. Rommet fylles med ein djup djup ljomande klang, eg står der heilt framme med scena og veit at om nokre sekund vil han stå framføre meg, Sivert Høyem. Bandet entrar scena og magien blir fullkomen då dei startar heile seansen med å spele Blown Away, sangen eg har drøymd om å få høyre live sidan den 16.september då eg høyrde den fyrste gongen. Kroppen blir nummen, smilet nektar å gli av, eg er så lukkeleg, så sinsjukt lukkeleg for å stå der rett framfor han, min helt. I mine auge og mine øyrer den største artisten av alle, alle i heile verda. Og der står han og syng, så møter augene hans mine og eg eksploderar innvendig. Tenk at musikk kan gjere så godt for eit lite menneske, eit lite menneske som meg.

Å skrive om konserten blir oppimot umogleg for meg. Eg merkar at det blei for stort, så stort at eg går rundt i ein slags transe der alt eg tenkjer på er tattoveringa på handa hans, bandet - Noregs eige Barcelona, dei lekkre brune skoa, musikken, fy søren den musikken. Aldri nokon gong har eg vore på ein betre konsert. Sivert sin framtreden og kommunikasjon med publikum var eineståande. Bandet så stabilt og krystallklart som få. Stemma hans er det nesten ikkje vits i å nemne, alle veit at han er ein vokalist av dei sjeldan gode, og live er han endå betre enn best. Tenk at eg har fått oppleve dette, tenk at eg har fått erfare denne helga at eg aldri før har opplevd musikk, ikkje verkeleg, for dette var faktisk heilt nytt for meg. Heilt nytt på tross av at eg har vore på konsert med han før, på tross av at eg har beguda Sivert og Madrugada i fleire år. Heile kroppen min reagerte, heile meg smila, ein heilt ny følelse av lukke. Det var magi, rein magi.

Musikken har nådd ei ny høgd for meg, bestige ein fjelltopp eg ikkje visste eksisterte. Tenk at det går ann, eg som har pusta musikk så lenge eg har levd. Fy søren. Takk Sivert Høyem. Takk!

Steikemann!

2011-10-19T23:22:00.002+02:00

Eg er godt inne i min siste time som ikkje vaksen og ein facebookvegg utan gratulasjonar.
Eg nyt det med han her:

Steikemann kor mykje god musikk eg nyt. Heilt villt. Eg kjem forresten sansynlegvis til å bli skalla i løpet av kort tid, med mindre kroppen min ombestemmer seg og finn ut at den vil beholde håret mitt likevel, det er jo tross alt litt finare med hår enn utan på mitt hovud. Teite kroppen, køyrer sitt eige løp den. (eg er ikkje sjuk altså.. trur iallefall ikkje det, men håret dett no av likevell....faen) Eg ynskjer meg med andre ord ein parykk til bursdagen.

Fascination, it's just the way we feel

2011-10-18T18:07:00.000+02:00

Sidan eg keiar meg og det er berre to dagar til eg fyller atten år og skal reisa til Oslo for å sjå verdas herlegaste mann stå på scena framfor meg på SentrumScene og gje meg ilingar i heile kroppen tek eg meg friheita til å gjere noko så kult som dette her:

10 ynskjer.

10 gjenstander du ikkje kan leve utan.

10 viktige personar.

10 av dine favorittsanger.

10 veier til å vinne hjertet ditt.

10 ting som fascinerer deg.

Men fyrst eit bilete av herlegdommen sjølv.

Aaaahhh... eg har ikkje ord for kor mykje eg gler meg DET BLIR SÅ BRA!!!!!!! Okei, shoot!

10 ting eg ynskjer meg kvar gong eg ser ei regnboge eller strør salt utover kjøkengolvet:

(1)å kunne lære meg å fly slik som eg gjer i draumane mine på ekte(2)vere i stand til å ete ubegrensa med smurfedrops utan at det går utover helsa(3)å treffe ein som er så rar og fin at eg mistar tellinga på pulsen(4)at eg ein gong skal ende opp på ein fest kor dei spelar sånn musikk som eg likar(5)at sykkelhjul aldri kunne punga eller skli på grusen når ein har dårleg tid til bussen(6)at eg ein dag møter Sivert Høyem når han et ein is så eg kan spørje han kva is han likar best(7)å ein dag sjå namnet mitt på ein bokrygg i ei bokhylle på eit bibliotek(8)at eg får snille born(9)musikk til frokost og musikk til kvelds(10)realisme.

10 gjenstandar eg blir kokko av å ikkje ha rundt meg(men kunne ha levd utan):

(1)trist å innrømme, men eg er datafreak og avhengig av spotify òg facebook(2)ein penn så eg kan skrible ned ting(3)Furch'en(gitar) blir djupt sakna etter nokre dagar utan klimpring(4) nei veit de... eg veit ikkje meir... skal eg verkeleg skrive ned ostehøvel og hånduk og undertøy eller kan eg berre droppe denne? eg droppar...

10 viktige personar.

(1)Han skalla historielæraren(2)Mamma(3)Jeff Buckley(4)Jens Stoltenberg(5)Sivert Høyem(6)Søss(7)Paven(8)Tore Renberg(9)Han andre historeielæraren(10)Pappa

10 av mine favorittsongar er eit umogleg prosjekt å våge seg utpå, det finns så fantastisk mykje fint der ute at å plukke ut ti favorittsongar blir som å..ja eg veit ikkje.. det blir feil... men om eg må: (desse er alle trykkbare for de kule kidsa med spotify)

(1)Madrugada – A Deadend Mind(2)Oasis – Don't Look Back In Anger(3)Grizzly Bear – Knife(4)Kaizers Orchestra – Die Polizei(5)Jeff Buckley – Grace(6)The Killers – Under The Gun(7)Beirut – Scenic World(8)Bert Jansch – Blues Run The Game(9)Alice In Chains – Nutshell(10)Sivert Høyem – First Day Of Somersaults

10 vegar til å vinne det naive alltid pulserande hjarta mitt:

(1)smil breidt(2)le høgt(3)vis meg noko nytt for meg(4)spel piano om du kan det eller ikkje(5)sjå meg(6)dans med meg(7)aldri kittle meg(8)sei at du er glad i meg(9)vis at du er glad i meg, på din måte(10)be a geek, brenn for noko som er "ditt", samme kva.

Eg blir meget fascinert av følgande ti ting:

(1)Sirkusmagi, kaniner i flosshattar og damer sagd i to.(2)Himmelen, korleis den alltid er blå over skyene og nokre gongar blir skyene knall rosa eller liknar på naboen(3)Musikk, notar, det å kunne skape harmonisk lyd av å lese prikkar på strekar. Tenk at eg kan det liksom.(4)Kjærleiken. Fy fader den er rar og fin.(5)Velformulerte samansettingar av ord(6)Gutar med band-tskjorter av band eg ikkje har høyrd om(7)Menneske som pratar lett og ledig med alle og får folk til å le(8)Livet(9)Idrettsutøvarar i verdseliten. Tenk det pågangsmotet!(10)Hjernar proppa av så mykje fint og så mange overraskingar at ein nesten blir svimmel av fascinasjon.

Eg fekk lyst på pannelugg.

2011-10-16T13:19:00.001+02:00

No har eg pannelugg. Det å klippa seg sjølv er verkeleg undervurdert, underholdningsverdien kan vere nok så stor når ein faktisk ikkje kan det.

Når det er sagt er eg søt uansett, det har mamma sagt, og ein full gut eg prata med i går.

Du er næsten lige så sød som karamel

2011-10-15T15:18:00.002+02:00

Eg er naiv og ein håplaus romatikar, og kjem aldri noko veg med dèt. Igår blei eg forklart at grunnen kan vere at eg på ingen måte er ein romantisk person, sånn eigentleg. At nokon seier det sku jo i grunnen ikkje få meg til å reagere, i og med at eg ikkje ser på meg sjølv som ein romantisk person sjølv heller, berre ein håplaus naiv romantikar. Men eg reagerte altså litt på det, eg lurte jo sjølvsagt på kvifor andre menneske får slike tankar om meg, så eg gjekk diskret til verks med "Å? Korleis det då?". Det sku eg aldri gjort, for lista den blei laaaang.

No skal eg dele små delar av korleis andre folk(ein person) har oppfatta meg som ein lite sjarmerande romatisk person. Når det er sagt kan eg kanskje legge til at desse punkta dessverre stemmer.Be prepared for some sparkeling feelings:

Du hatar kosenamn. Om nokon kallar deg pus svartnar det for deg, eg har sett det med mine eigne auge. Dessutan brukar du "søten" som eit skjellsord.
Medan andre jenter er så glade i kjærasten sin at dei kallar han Thomasen istaden for Thomas eller Olaen istaden for Ola med eit søtt lag av eit slags forelska sukk over navnet, går du rundt "DØH, kom her, DUH, MANN, STØGGEN".
Du hatar at folk tar på deg..... eg strauk deg på skuldra ein gong og fekk ein alboge i magen.
Du seier aldri søte ting. Aldri.
Du har sjukt bra humor, det er ikkje romantisk (eg vel å sjå på den som eit komplement).
Du ler av romantiske filmar.. for eksempel The Notebook. Ingen ler av The Notebook. (halo, The Notebook er hysterisk!)
Du veit ikkje om noko pinlegare enn gutar som spelar gitar og syng til jenta sin, og du seier det òg, til guten som spelar gitar og syng og prøver å vera romantisk. Det er slemt og lite romantisk.(serriøst? det er pinleg... og teit.. og kleint... eg blir sjarmert den dagen det kjem ein og spelar kontrabass til meg. Oppned med fire tomatar i munnen. That's my fetisj!(kødda))
Du seier det når du syns ein mann er deilig.... og du seier det høgt.

Ja, det er tydeleg at eg har litt å jobbe med på den fronten der... eller kanskje eg berre ikkje har møtt ein gut som smeltar meg nok til at eg blir romantisk eg òg? Det mest romantiske eg har opplevd var når eg i tredjeklasse sat på kjøkenet i det gule huset attmed skulen saman med han danske guten alle jentene var forelska i og åt karamellar. "Du er næsten lige så sød som karamel" sa han og eg sa"æsj" så lo vi.

Det er natta og du får ikkje sove.

2011-10-14T01:57:00.003+02:00

Madrugada-Nigthly Disease part1.

Dyna er for varm men nasetippen er kald, og når storetåa treff det kalde golvet og huda nuppar seg over heile kroppen idet du tek på deg pappa si t-skjorte og går mot døra, kjenner du at lufta aldri fekk smaka haust i år. Lufta gjekk frå vår til vinter, hoppa over den årstida alle seier dei likar best grunna fine fargar og bra mote, og gjekk rett til di tid. Vinter, di årstid. Lufta smakar vinter, oksygenen er kald.

I fjor snøa det på bursdagen din. Du sat i ein brun sofa i ein leilighet på Landås med ein kopp kakao i hendene og blikket vend ut mot andre sida av gata, hustaka dekka av snø. Du var lukkeleg den dagen og han skreiv gratulera med dagen og to smilefjes, så var han ikkje sint alikevel. Heilt til du såg han på bussen hadde du ein bra dag.

Du mista pusten den dagen du gjekk ut av ditt syttande år, og du kjende kor sterkt eit menneske kan føla tap sjølv om dei ikkje er borte frå verda. Var det kjærleik det som var tapt? Ja, du var ganske sikker på det, det var kjærleik, kvifor sku det ellers kunne gjere så vondt?

Du går opp trappa og kjem til å tenke på då du var lita og søskenbarna var på besøk, då de sprang opp og ned trappa og skremde kvarandre og tulla så heise med at det var spøkelser i kjellaren, inne på syrommet, at alle til slutt trudde på det. Du ler fordi far din er ein sånn mann som kler seg ut og skremmer born som leikar slik. De sprang som gale oppatt trappa då de kom ned i gangen og faktisk møtte eit monster. Oppe på kjøkkenet baka mamma bollar og du bestemde deg for at du skulle iallefall ikkje nedatt dit slik som dei fire andre var gira på, så du plasserte deg heller på kjøkenet og åt bolledeig til du fekk mageknip. Orda til mamma sa det ikkje var synd i deg sidan ho hadde sagt tusen gongar at du ikkje måtte ete av deigen. Det gode fanget hennar å sitje på sa noko heilt anna.

Du famlar etter lysbrytaren ved kjøkendøra, finn den og går bort til disken der bollane ligg. Du tek deg ein bit og konkluderar med at mamma lagar dei beste, ingen tvil. Du svinsar mot kjøleskåpet, tek ut ein boks skumma mjølk og drikk frå tuten. Du har alltid vore ein resar på det å drikka mjølk, men etter du las Doppler har du bytta ut heilmjølk med skumma. Det er sikkert lurt tenkjer du, heilmjølk skal visst vera svært feitande. Du set frå deg boksen, lukkar kjøleskåpsdøra og går inn i stova.

Det er mørkt. Berre lyset frå lyktestolpa nede ved vegen gjer at der er eit svakt lys gjennom vindua, ikkje eingong nok til at du ser konturane av møblane der inne, berre der ute, du ser det der ute, husa på andre sida av fjorden ser ut som ein stjarnehimmel i full fyr. Det er vakkert.

Du finn fram pcen din og skriv. I stummande mørkret skriv du. Du veit ikkje kvifor du skriv eller kva du skriv, og du anar ikkje kvifor det er akkurat dei tankane som støymer gjennom fingrae dine der og då som strøymer gjennom fingrane, dansar ringdans i topplokket, men det er dei tankane - tankane om at ting går sin gang, ein får aldri tilbake den tida ein allereie har brukt, og det skremmer deg.

How come you never go there?

2011-10-11T22:26:00.003+02:00

Eg tenkte på deg då eg høyrde den. Faen så fin du er, tenkte eg då eg høyrde den. Eg tenkte på deg.

How come you never go there
How come I'm so alone there
We waste time on blame I wreak revenge
Wasted energy and rejections
We're living proof, we gotta let go
And stop looking through the halo

We carry on as if our time is through
You carry on as if I don't love you
And so we find the ways out
To cover hard I have a doubt

Ja, foto har eg stjælt frå weheartit då... (dessverre)

Let the sun shine on me.

2011-10-10T21:54:00.001+02:00

Har du ikkje fått med deg Forza? På tide å vakne og ta deg ein tur på konsert med dei så fort sjangsen byr seg. Rett og slett villt bra, og eit eksepsjonelt live-band. Ja, det hjelper vel å vere Bergensar enn så lenge, men berre vent, snart får du sjangsen over heile landet og lenger ut. Kanskje.. Eg veit ikkje eg eigentleg, men eg veit at eg har digga til dei på Garage og elska det, og eg veit at eg var dritsur for at eg ikkje fekk med meg releaskonserten deira. Og at fiolinisten er hot. Ja, dei har ein fiolinist!

Sjukt mykje blogging på meg idag.. imorgon bør eg finne på noko, eg har tross alt ferie. Forslag? Gode filmar på kino for tida? Skjer det noko i Bergen som er verd å få med seg? Bør eg reise langt vekk å få med meg noko? Eg er rastlaus. Om nokon vil lære meg noko nytt kan dei få lov til det, spele piano eller skate eller plystre eller krølle tunga eller what ever. Eg har facebook om du er så hipp at du vil lære meg noko nytt(så kan du gje ein lyd der liksom).

Oh Fortune

2011-10-10T19:32:00.001+02:00

Det har kome ut ei plate som tek pusten frå meg, Dan Mangan – Oh Fortune. Høyr den og elsk den og spring og kjøp den så du fyskisk kan ta på den og ha den og sjå på den og høyre på den på rommet ditt når du er heilt åleine og berre sitt der på golvet med lyset av og dei blå tala frå annleget lysande mot deg medan alt anna i verda forsvinn og det er berre lyden av stemma hans og den fantastiske musikken bak den vakkre samansettninga av ord som betyr noko.

Eg har aldri høyrd på Dan Mangan før, visste ikkje at det eksisterte ein Dan Mangan eingong. No veit eg, og eg kjem nok aldri til å gløyme han bort. På toppen av kransekaka er mannen fin å sjå på òg. Tenk det, ja tenk det medan du sjekkar ut denne mannen, som syng om at robotar treng kjærleik. Dan Mangan – Robots. Den sangen finn du på plata han kom ut med i fjor, som er ganske breath taking den òg!

Kvar er eg blitt av?

2011-10-10T15:24:00.001+02:00

Her er jo meg :

"Eg les statusar på facebook om herlege treningsøkter på morrakvisten og sunne frukostar på menyen, og kjenner at eg på ingen som helst måte er ein del av denne verda ein kallar sunn. Eg er ikkje ein gong det ein kallar “normalt sunn”.

Idag rulla eg ut av senga, traff golvet med eit sikklande tryne først, før resten av kroppen kom sigande som ein halvheva bolledeig. Sidan eg sovna med klea på igår var jo det allereie gjort, så eg reiste meg og gjekk opp og åt ei mandarin (eventuelt ei klemmentin), tok meg ein dansk peber drops og eit gals heilmjølk, og låg meg padderund på sofan og sikkla litt meir.

Kanskje eg burde gjera noko med denne oppførselen, men på den andre sida så er eg for lat til å gidda å tenka på det.

“trener du ALDRI? aldri noen gang?” Han heva augebryna så høgt at dei forsvann under panneluggen som stod oppover i eit tårn av voks. Han er kjekkare med luggen ned i panna, men det sei eg ikkje til han. Kvifor skulle eg sei det liksom? Kjekk er han uansett. “Nei nesten aldri.. eller, tok meg ein joggetur for to veke sia..” Eg blei litt flau av å stå der framfor sunnheten sjølv og innrømma at this flesh ain’t movin unless it has to. Men han berre smilte og sa “imponerende.. med den maten du spiser skulle det tilsi at du var feit no..”

Det var då eg innsåg at eg må skjerpa meg. Å bu på fjellet kan faktisk ikkje redda meg lengre når alle kompissane køyrer bil… Men eg gidd ikkje. Ikkje no iallefall, eg har nok danske peber drops til mange ekkle laurdagsfrukostar endå."

Eg les gamle blogginnlegg frå den gamle bloggen min og kjenner at eg saknar den tida folk skreiv kommentarar om at dei lo, at eg skreiv morosamt og at eg viste så godt kven eg var gjennom bloggen. Eg trur eg må dele litt meir av den sida som eg delte ofte før, for den er her framleis altså.

Eit gamalt innlegg til.... om de vil.

Det er Sundag. Latdag. Kviledag. Findag. Stilledag. Keisamdag. You name it. For meg er det berre Sundag, med stor S.

På ein Sundag som idag vaknar eg klokka 13:32, står opp utan å kle på meg, og legg meg langflat på plenen utanfor soveromsvinduet. Ein kan gjera slikt her som eg bur.

Eg skriv tekstar i den teite rosa boka mi og et salatkylling. Ja salatkylling, ikkje kyllingsalat, det er to heilt forskjellige ting.

Så ligg eg litt meir på plenen då, og høyrer på The Kooks og Sivert og Kråkesølv og heldt meg utandørs fordi at i hagen vår har pappa gjort det så fint at eg vil heller vera ute med rosene enn inne med gamle aviser og oppvask som berre er ivegen fordi ingen giddar å ta verken ut eller inn av oppvaskemaskina idag. Alle berre surrar rundt og plukkar bær eller badar eller et is på terassen. Då kan eg likegodt ligga naken på plenen utenfor soveromsvinduet med rosene og Sivert og den teite rosa boka mi.

NEIDA. Herregud, eg ligg jo faktisk ikkje naken i hagen heile dagen!

Berre halve..

Og sånn btw: for dykk som ikkje trudde på at eg skulle henga med Ole Bull igår.. shame on you! Eller… eg skulle riktig nok ikkje henga med han.. men rundt han… glo på han liksom.

Okei okei, så var det ikkje Ole Bull det var berre Randolf. So what same shit. Eg såg i alle fall det berømte “Ole Bull spelet” som har brakt alle kulturelle kakksar til Osterøy denne helga. Det var faktisk ganske gøy, eigentleg. Flinke skodisar, men herregud, det var jo Randolf! Kva skal ein forventa, Randolf er jo awesome.(det var ikkje ironisk altså, han er helten min, okei, søss sin då, men han er kul!)

Også var jo min gamle flamme der. Min første STORE enorme, totalt mislykka avstandsforelskelse. Ein gitargud, ein helt, ein.. herregud eg elska han av heile mitt tolvårgamle hjarta. Heilt sant. Eg trur eg er litt forelska i han framleis, men det er hemmeleg.. På den andre sida, kven som ikkje er forelska i han? Han er det ein kallar sexy og ekstremt attraktiv. Ein attraksjon på to bein. Åh no er de spende på kven denne knusedeilige mannen med to bein er! Hoho, I won’t tell you!

Eg må finne tilbake til den fine balansen eg hadde i blogginga mi på den tida, kor eg var ærleg om dei vonde tinga, men likevel gav myje plass til tull. 34% av meg er jo berre tull og fanteri og 72,8% av meg er vatten. Det vil sei at eg allerie har sprengt budsjettet på kor mange prosent eg faktisk kan bestå av når heile meg er 100%, for det er tydeleg at eg har ein stor andel djuptliggande tankar i eksistensen min òg.

you say the pictures of me sleeping are the prettiest.

2011-10-10T01:13:00.000+02:00

Eg skjøna plutseleg alt. Alt. Klokka 01.09 på natta når lyden av regnet var den einaste eg høyrde då den overdøyva lyden av tastaturet laga alt plutseleg meining. Eg veit kva eg skal i livet, eg veit kva eg vil. Eg har vakna. Endeleg kan eg sove.

Det er tryggast slik.

2011-10-09T21:16:00.002+02:00

Det var han som lærde meg at eg følte det slik som eg gjorde grunna dopamin. Dopamin er eit stoff hjernen produserar når ein er forelska. Han lærde meg at det var ikkje han som gjorde at eg følte det som eg gjorde, det var hjernen min som bada i dopamin som fekk meg til å sveve, miste bakkekontakt, skjelve, ikkje sjå realiteten i det som foregjekk rundt oss. Han satte ein kjemisk formel på oss. C₆H₃(OH)₂-CH₂-CH₂-NH₂
_{Eg hata han litt for det. Eg ville det sku vere han som fekk meg til å føle dei tinga, kriblinga og dunkinga, men sanninga er jo at han fekk meg til å føle meg heime, føle meg godteken og som om eg hadde funne nokon eg passa saman med. Han var ein eg kunne le med, ein eg kunne relatere meg til, men det var aldri han som fekk meg til å flyge og sjå allting i sterkare fargar. No forstår eg at det ikkje gjer noko at det er slik det er. At det ikkje gjer noko at kjærleiken har ei vitenskapeleg forklaring den og, det er tryggast slik.}

Rosa melis

2011-10-08T22:29:00.000+02:00

Eg er ikkje ein ulukkeleg person. Av og til er eg så lukkeleg at eg er livredd for at dei tinga eg ser fram til, dei tinga eg gler meg til, aldri kan bli så bra som dei augneblikka der eg smilar med heile kroppen, heile meg. For dei augneblikka er aldri store, det er jo berre augneblikk.

Pappa slepp bagasjebrettet, grusen fyk bakover under meg.
Mikrofonen funkar ikkje men eg syng likevel, og alt føles rett.
Regnet fell frå himmelen akuratt då, når favorittsangen blir spelt på scena framfor meg og eg får ein lukkeklump i halsen.
Vi går ut døra klokka halv åtte om morgonen, og tenkjer at natta sku vore dobbelt så lang.
Han blir sittande heilt inntil meg sjølv om han andre går ut av bilen og det er god plass.
Bestefar hentar meg i den kvite golfen, han har kjøpt te-brød med rosa melis.
Ho ler lydlaust med tårer i augene og eg ler så eg mistar pusten, medan mattetimen fyk forbi.
Han sleng meg rundt og rundt i armane sine ute i gongen, latteren hans overdøyver min.
Hesten og eg blir eit når vi galoperar oppover grusvegen, utan sadel og utan beksle, berre ein pulserande hals å holde rundt.
Å sjå seilflyet ta ein loop over oss der vi ligg på grusvegen i kvar vår kjeledress og ler.
Vi spring over toranmeldingen i regnet, klokka er nesten tolv ein laurdagskveld og vi har vore på platekompaniet.
Kysset i den blå bilen.
Eg har hoppa frå taket og rullar bortover bakken, ler og ler, over meg står to stk med utstrakte hender mot meg og smilar.
Å ligge på ryggen på grasbana og snakke om alt. Absolutt alt.
Snøen fell på bursdagen min.
Saftis nr to smeltar og renn nedover fingrane mine. Det er ikkje så gale å bli henta sist i barnehagen.
Storesyster ler av meg når eg kjeftar om noko heilt teit, så ler eg sjølv òg.
Vi sykklar utan å holde på rattet og syng til Avril og GreenDay, eg har begynt på ungdomskulen, endeleg går vi saman på skule igjen.

Eg skreiv at kanskje er eg falsk.... men... eg er ikkje det, for når eg ler, så ler eg av glede. Når eg er glad utanpå er eg det inni òg. Men ein kan ikkje alltid ha det bra, ting føles dritt til tider, ting tærar og grev og du veit ikkje vegen ut. Likevel kan ein smila oppi alt det, likevel kan ein kjenna lukke. Eg veit om noko som gjer alt det mørke lysare, og det er dei folka i livet ditt som gjer at du føler deg bra.

Kanskje

2011-10-06T22:59:00.001+02:00

Eg skjønar at enkelte lesarar av bloggen min har eit behov for å få bekrefta at eg har det bra, at eg ikkje ligg i fosterstilling og grin på badegolvet og føler at alle veggar rundt meg fell saman. Vel.

Av og til fell veggane, av og til ligg ein fosterstilling og grin, og av og til gjev det deg så mange ord i hjernen at du må skriva dei ned, få dei ut. Det er menneskeleg, det er normalt, det er kanskje til og med bra nokre gongar.

Eg har skrive så mange gongar før om denne maska, denne maska eg ikkje tør ta av. For kven gidd vel høyre på når ein svarar ærleg på spørsmålet "korleis går det?". Kven høyrer vel etter på eit ærleg svar når svaret er at det ikkje går bra, utan å tenkje at den personen der må vera både depresiv og keisam og sjukt klein å henge med. Kven gidd eigentleg det? Folk reagerar og ber meg skjerpe meg berre eg skriv tekstar på bloggen som visar dei vonde sidene ved å ha ein hjerne, eit hjarte, eit liv som ikkje føles ok heiletida sjølv om det går på skinner. Folk reagerar på at eg er så følelsesladd og open på bloggen min når eg går rundt og ser normal ut heile dagane.

Menneska som masar på meg og fortel meg at eg har det bra, at eg ikkje har lov å ha det vondt for der er jo ingen grunn til at eg skal det, eg må jo ha det kult, vere morosam, prate, finne på noko gøy! Idag fekk dei meg til å rope FAEN FAEN FAEN ned i puta før eg braut ut i ein saiko latterkrampe for meg sjølv heilt åleine på rommet. For dei har jo rett.

Så gjekk eg på korøving, og svara at eg hadde det bra på det spørsmålet.

Så. Kanskje eg er både depresiv og galen. Kanskje eg er falsk som smilar og har det så bra som eg berre kan, sjølv om eg har det vondt. Kanskje.

Bert Jansch (1944-2011)

2011-10-06T17:17:00.000+02:00

Eg gret sjeldan om kjendisar døyr, men då eg fekk høyre at gode gamle Bert Jansch døy igår må eg innrømme at det kom ei tåre eller førtiåtte i augekroken. Bert var liksom min, han. Ingen andre eg kjenner høyrde på han, han var liksom.. min... Idag berre går eg rundt... høyrer på den fantastiske måten hans å handtera ein gitar på, hans fantastiske måte å formulera ord på, gje meg frysningar i nakken.

Kvil i fred fantastiske du, dagane mine har du redda fleire gongar enn du anar.

Onsdag

2011-10-05T00:13:00.002+02:00

Klokka er over tolv så det er eigentleg imorgon. Onsdag. Ein onsdag kor eg skal stå opp, springe til bussen og nå den, sitte på skulen utan å føgje med og komme heimatt å pugge historie.

Klokka er over tolv og idag er eigentleg imorgon. Eg skal på skulen. Eg har så mykje inni hovudet mitt idag og det har allerie teke vegen til imorgon, men idag skal eg ikkje tenke på det, eg skal stå opp, springe til bussen og nå den, sitte på skulen utan å føgje med og komme heimatt å pugge historie.

Det regnar så hardt at eg ikkje klarar å forstå korleis eg kan vere så glad men så lei meg på same stund av same grunn. Men menneskehjernen inneheld anslagsvis nokre hundre milliarder nerveceller, og veg omkring 1,5 kg, så kanskje det er heilt normalt at det blir rot inni alt det der, eller kanskje eg skjønar det imorgon, men då burde eg vite det idag så eg får sove til imorgon.

Ståltryne

2011-10-04T09:47:00.000+02:00

Har du nokon gong vorten slått i trynet av ein knytteneve? Har du opplevd dei fire tidelssekunda då du står der og ser knokane rushe mot trynet ditt og du tenkjer at snart gjer det vondt, snart kjem den smerta, det varme dunkande trykket? Den treff deg i høgre kinnbein, går mot venstre, mot nasa, det knasar litt og innan sekundet er over dunkar det jævleg i kinnbeiet der blodet samlar seg under huda di og dannar ei kul. Knokane dine har meir blod på seg enn knokae til den som slo, for det er di nase som blør.

Har du nokon gong slått nokon i trynet med ein knytteneve? Har du opplevd dei ti sekunda der du tel inni deg medan sinnet renn ut, ned langs halsen, utover skuldrane, ned i armen og ut i fingrane som knytar seg, dannar ein knute av stål og du slår, fy faen som du slår. Dei neste ti sekunda skjønar du ingen ting. Du kunne like godt slått deg sjølv, for det same dunkande varme trykket den du slo kjenner i trynet, kjenner du no i heile kroppen. Redsla for kva som vil skje, kva som kjem etterpå. Det sære rushet av at din usynlege smerte har skote ut av deg ,og synleg gått inn i nokon andre.

Metaforisk sett får eg ein knytteneve i trynet annankvar dag. Når skal eg forstå at grunnen er at eg alltid er den som slår først?

Out there, I become alive.

2011-10-01T18:25:00.000+02:00

Det er fantastisk her oppe. Eg har ikkje gått i meir enn femten minutt frå bilen, parkeringsplassen og sivilisasjonen, likevel er eg heilt åleine(ja, okei då, søss heng i varden bak meg, men for å få fram den følelsen eg får av å vere her, på kanusen i havet på Turøy må eg utelukke ho. Eg må utelukke verda, for der oppe er berre meg.)

Vinden gjer eit iherdig forsøk på å rive meg over ende. Eg lenar meg mot, flyt, slik som eg og fattern alltid gjorde saman, flaug på vinden nedover fjellsidene. Smilar. Det er for lenge sidan sist no. For lenge sidan pappan min var den einaste helten, den som alltid hadde rett, den som lærde meg å flyga på vinden. Eg får plass til slike tankar her oppe. Her som naturen rundt meg er vill, hard, bastant. Ingen annan plass får eg meire ro. Plass til tankar som treng plass. Tankar om at eg blir vaksen, og at eg ikkje likar det. Alle vil bli atten. Alle vil kjøpa alkohol, gå på byn, ta lappen, flytte for seg sjølv, starte eit liv utan pappan som lærer dei å fly på vinden som den som alltid har rett. Eg ser berre fram til å kunne gå på konsertar åleine, så er eg fornøgd.

Her oppe tek tankane tak i meg, før vinden riv dei gjennom meg, lar kvar einaste del av kroppen min kjenne at eg er i live, at eg lever. Så blir det berre meg igjen, og naturen, (og søss som heng i varden bak meg) ingen tankar. Roleg pust. Hastige bølgjer mot skjærgården der nede, rundt meg på alle kantar. Brua som buktar seg over sjøen der neden, som førte meg hit. Så er eg klar for å vere menneske igjen, prate, bu på denne planeten.

Vi blir einige om at det er den finaste plassen. Her. Vi skal opp her eingong det er storm. Eingong det er solnedgang. Snø. Regn. Men det som gjer at her er så bra treng ikkje planleggast, for vind er det alltid. Vind er den beste værforma seier søss, og eg er einig, vinden gjer deg levande. Det er fint å vera levande når du veit du alltid har ei syster bak deg, sjølv når du føler du er heilt åleine.

The only thing you know in life

2011-09-28T21:37:00.002+02:00

Eg har ikkje laga musikk på to månader. "Jobbar du med noko for tida?" Standard spørsmål. "Joda, alltid noko" Standard svar.

Sanninga er at det har stoppa opp, det står stillt. Kanskje treng eg den pausen, men eg vil ikkje ha den. Det siste eg skreiv var Himmlen. Den vart aldri ferdig, den vart aldri framført slik den skulle, den vart låst ned og gøymd bort fordi tårene bak var for vonde. Plutseleg skreiv eg ein tekst så konkret at eg fekk problem med å synge den, problem med å legge tonar til, tonar som varmar. Møtet med den låta var eit møte med eit liv eg ikkje har kjend til før. Som Jonas Alaska fortalde om på Senkveld kan eg sei det sjølv, det gjekk opp for meg at folk på min alder døyr, dei døyr sjølv utan å ynskje det. Eg trur låta var eit forsøk på å forstå nettopp det, kanskje tilogmed godta. Men eg kan ikkje godta, difor kjem eg meg heller ikkje vidare.

Eg vil jobba med musikk igjen. Eg vil skriva dårlege låtar å riva i stykker. Gode frasar å henga på veggen. Eg vil eksprimentera og våga meg ut på tynn is, eg vil skrive noko å vere stolt av. Men først av alt må eg fullføra den låta som framleis stikk i magen, og godta at eg aldri vil forstå.

WHAT DO YOU DO???

2011-09-22T17:56:00.000+02:00

Kva gjer ein når ein har ein pappa som er handymann og slipar og kuttar og knekk på stein og bråkar noko jævleg rett utanfor huset når ein skal øva til matteprøve??????

Jo, då er ein glad for at han framleis har vernehjelmen med hørselvern etter den gong han hadde ein jobb som kunne føre til alvorlege deng i hjernebarken.

Og så ser ein litt ut som ein mann... det har eg gjort i heile dag... av og til tenkjer eg at eg må vere ein homofil gut fanga i ein jentekropp. Men så kjem eg på at eg likar å sjå ut som jente, eg berre likar gutar sin måte å både vere på og sjå ut på veldig mykje betre.

Vi sku erobre verda.

2011-09-21T16:22:00.000+02:00

Vi to sku erobre verda, og vi sku gjere det saman med naboen i det grønne huset, han med trampolina. Det heile enda med at det blei du og han som erobra, gjekk gjennom livet på hendene, oppned med henda i kryss hoppande på ei trampoline. Eg lærde meg aldri å gå på hendene.

Av og til saknar eg det, den barndommen vi hadde, fyllt til randen av løgner og fantasi ein dag, den neste planta på jorda i alvorets tilstand, for du var min slosskjempe, min helt, min venn, og du kjempa for meg. Det er mangen år sidan du trong å beskytte meg frå stygge kommentarar og kalde ryggar, spark i sjølvbiletet, og det er mange år sidan vi kunne leike så bra som vi gjorde når vi var oss og alt var bra. Betre enn alle, best. Eg saknar det iblandt.

Fantasien er lagt på hylla, og eg treng ikkje beskyttelse, du lærde meg å halde blikket heva, gå. Eg hadde aldri trudd det sku koma for ein dag no, no som vi nesten er vaksne og ikkje er så ofte med kvarandre, at eg sku få bruk for den styrken din, den måten å beskytte nokon på. Det er min tur å vere sterk no, det er eg som må tre inn i di rolle. Det burde ikkje vere nødvendig, men det er det. Først no skjønar eg kor bra du var, kor bra du er, det kan ikkje forklarast eingong. Takk.

Time Above The Earth.

2011-09-18T16:20:00.001+02:00

Ingen sang beskriv det betre enn The Kooks' Time above the earth. Inni meg. Eitt minutt og femtitre sekund er nok. Nok til å fortelja meg at eg ikkje er aleine om å vere aleine. Og på ein absurd uforståeleg måte gjer det godt.

I've spent so much time above the earth, Then I get off the plane,
Thinking about life and each man's worth, A thousand thoughts flashing through my brain,
How can one person be worth more than, Like am i really here at all?
A thousand people knocking on his door,
Still the motion of your hair,
Well that could take me anywhere, And will I see her again

Because your happier than I, If I do will it be the same,

Please don't say goodbye, And am I really here at all?

Eg føler meg på ingen måte annleis, eller spesiel, eg kan berre ikkje relatere meg til andre sin måte å vere på, andre sin måte å tenke på, elske på, hate på. Eg kan ikkje relatere meg til religion, til forhald som varar livet ut eller til forhald som berre varar ei veke. Eg kan ikkje relatere meg til deg. Men eg er ikkje aleine om det. Verda er stappa av slike som meg. Sju milliardar menneske, som ikkje kan relatere seg til andre enn seg sjølv, sitt eige indre og spørsmålet om kor stort livet er. Likevel lever vi, vi pustar, vi elskar, vi ler, kvar på vår eigen måte, og livet er så bra at det gjer alle spørsmåla verd det. Å vere aleine er verd det, sjølv om det kan gjera vondt.

Superduper Sivert

2011-09-16T10:59:00.001+02:00

Mannen i mitt liv har endeleg sluppe plata eg har venta på såååå lenge: Sivert Høyem – Long Slow Distance

Alt eg visste du kunne gi meg.

2011-09-15T09:48:00.000+02:00

Eg har forelska meg. Den gjev meg alt eg visste The Kooks kunne gi. Produserar dopamin i hjernen min =)

Oh god you stupid silly child

2011-09-14T23:26:00.000+02:00

OH FUCK IT!(og trykk)

"hei!"

kvifor stoppar du ikkje? Kvifor seier du ingenting? Slutt å gå då. Stopp. Faen då, stopp!!! *traske traske gå gå* dust Ida, klarar ingenting du. Kunne no sagt hei i det minste. *snu seg rundt og sjå at han er borte*

Passive Ida ser ikkje at det finns menneske i verda som ser henne, ho bryr seg ikkje om at ho "fell utanfor". Men ho ser det no, Ida, at folk glir bort fordi ho heller snur seg med ryggen til enn å sei noko. Når ho ser det gjer det litt vondt ei stund, så gjer ho faen igjen(utanpå). Det er det som er feilen. I cant get a life if my heart's not in it.

Now, I have got a secret for you

2011-09-13T23:27:00.002+02:00

I Have A Secret I Want To Tell You
Each Time That I Close My Eyes I Can Feel You
I Ran Away With My Imagination
And I Am Blinded By Your Light That’s Filling Up The Room

Oh…

I Have A Secret I Need To Tell You
Exquisite Visions Fill Up My Mind

Do You Remember Me Taking Pictures Of You?
As The Light Came Through?
You Were Running Away And I Asked You For A Place To Stay
Do You Remember Me Taking Pictures Of You?
Taking Pictures Of You…

I Have A Secret I Need To Tell You
I Have Been True And I Needed No Clue

We Live In Such Extraordinary Times
Exquisite Visions Fill Up My Mind

Do You Remember Me Taking Pictures Of You?
As The Light Came Through?
You Were Running Away And I Asked You For A Place To Stay
Do You Remember Me Taking Pictures Of You
Such A Wonderful Thing To Do…

Eg likar det nye albumet til The Kooks svært godt.

Låt tips: Gubben i lådan.

2011-09-12T00:31:00.000+02:00

Bileta tok eg av Susanne ein dag vi tilbrakte i regnet før vi på kvelden køyrde til kjærasten med stjernehimmel i taket og fetteren hans. Der åt vi mat og lo og sånn.

Eg har lyst til mykje i livet, her er ti ting eg tenker på ikveld:

covre Rihanna sin Photographs og gjere den til "min eigen" utan overredigert vokal og nasal korgutt. Og kutte den der delen der han der mannen syng, ta bort alt untagen bassen og begynne på nytt. Eg har lyst til å gjere så mykje med den eg.

Okei... det var berre det. Idag har eg stemt og det føltes bra, det gjorde resultatet òg. Så blei eg oppgradert i korpset og må difor byrje å øve igjen.. eg har og gløymd å gjere norsken til imorgon og burde sova no for klokka er fem på halv eitt. Helledussen eg er dyktig kvardagsbloggar.

Hurt wont leave, so I smile

2011-09-10T23:43:00.000+02:00

Det funka ikkje. Det gjekk ikkje. Eg fucka det til på første forsøk. Trappa. Tårer. Ukjendte hender rundt mine. Ord som fortalde at det gjekk greit, kunne prøva seinare, når eg er klar. Når eg er klar? Kortid er eg klar? Korleis kan eg vite det, når tankane framleis snublar den vegen kvar gong eg ser meir himmel enn land, når eg ser store brune auge, når eg høyrer den musikken, når eg ser skeive smil. Korleis kan ein vite når ein er klar? Utsida har smila kvar dag sidan dagen verda tok farvel, likevel klarar eg ikkje synge den songen utan at magen knytar seg, halsen svulmar opp, augene druknar. Eg vil så gjerne minnast, hedra med å synga akuratt den songen akuratt den kvelden, men eg trur ikkje det går, det gjer framleis for vondt.

Utan sidestykke.

2011-09-08T17:39:00.002+02:00

Det nermar seg datoen då eg for fyrste gong skal putta lappen med partiet eg meinar kan gjere best jobb i kommunen og fylket eg høyrer til, i ein boks. Eg skal bruke mi stemme og vere takknemleg for at eg er ein del av demokratiet. Eg tenkjer mykje på valget og eg føl med på debattar, diskuterar og engasjerar meg, iallefall i mitt eige hovud. Her på bloggen virkar eg nok helst berre sjølvsentrisk og altfor opptatt av meg sjølv og mine eigne tankar, sånn sett gjev bloggen eit heilt feil bilete av meg. Eg bryr meg, og eg bryr meg om andre enn meg sjølv.

Eg er ikkje den som engasjerar meg med å skrive om politiske saker eg brenn for på bloggen, eller reiser meg og brukar dei moglegheitene er har til å tale dei sakane eg og mange andre står for. Grunnen? Vel, eg kan sitere meg sjølv og min eigen facebookstatus idag "Eg kan aldri delta i ein politisk debatt, eg blir for provosert og meinar så strekt at eg nesten grin. Veldig fint at det finns fatta menneske som er like kloke som meg, då." Og det er heilt serriøst, eg har kvelta nok bord, eg.

Men eg skal bruka stemmeretten min, eg skal meine og eg skal lære meg å kunne argumentere på sakleg nivå og eg skal grave meir i politikken enn det vesle eg har pirka i den til no, for eg bryr meg verkeleg om korleis vi har det her i landet(og elles i verda), om kva vi kan gjere for å halde det så bra som vi har det, og om å jobbe for å få ting som kan bli betre betre. Og med betre meiner eg ikkje fjerning av eigedomsskatt og NRK lisens, kva anna enn folks borgarlege tendens til å ha alt og ynskje meire sku det vera godt for eigentleg? Det finns viktigare ting å tenke på. Fellesskapet bør tenka felleskap, miljø, skule, eldreomsorg, kultur, barnehage, sjukehus, ting som betyr noko i det store og heile. Eg seier ikkje at du er ein dårleg person om du i møte med dette valet berre tenkjer på at du skal få det betre og få personlege goder som resultat, eg seier berre at du er ein egoist utan sidestykke. Og slik kan eg avslutte på min måte, litt usakleg, men ærleg.

Eg ser meg sjølv i deg.

2011-09-07T20:09:00.001+02:00

Skal eg vise dykk verda vår? Verda vi forsvinn til er heilt lik denne, men den er tom. Der finns ikkje menneske, anna enn oss to og kanskje eit par av våre største heltar. I verda vår kan vi sykkla i time etter time i høljande regn, eller klatra i tre sjølv om eg er den einaste av oss som endå ikkje har fullført vidaregåande. I verda vår kan vi kysse berre fordi det er lenge sidan sist utan at det betyr noko, og så kan vi le av at begge to alltid er forelska men aldri i kvarandre.

Ein gong sat vi på stupebrettet nede på svaberget der berre kidsa frå mi bygd badar om sommaren, og så forsvann fastlandet på andre sida av fjorden og sjøen vart havet og brettet vart seglbåten på veg mot noko anna enn det vi hadde der på svaberget klokka ni på halv eitt, då vi eigentleg sku vore på skulen begge to.

Ein annan gong røyka vi under epletreet og bestefaren din såg oss, blunka, og gjekk plystrande vidare med eit flir om munnen. Siste gongen lærde vi å ligge heilt i ro og høyre på Michelle Featherstone utan å grine.

Publisert.

2011-09-06T20:28:00.000+02:00

Når du blir så sint at du kvelvar bord er det godt å ha den vennen som prøver å læra deg å stå på skateboard utan å få det til, som lagar spelelister med deg og går på tur med deg i regnet.

Det er godt å komma heimatt å ta på seg tørre klede, skriva mail på den fine måten, lesa norskleksa, skriva notat, laga eit fint tema til noko som kan bli ein låt på gitaren, så skriva det ned, trykka på publiser.

Det var alt.

2011-09-04T01:08:00.002+02:00

Du drøymer om dagane og du drøymer om natta. For kanskje fyrste gong på lenge står du barfot på bakken og kjenner at den ikkje ristar, at den er trygg.

Du går nedover den gata igjen. Lydane, luktane og inntrykka er dei samme. Brusteinane mot smale stilletthælar er dei same. Det yrar lett frå den gråblå himmelen og dråpane har lagt seg som eit fuktig teppe over håret. Det trekk ikkje igjennom, akuratt som sist. Déjà vu. Du svingar til høgre ved enden av gata, retning Rocade, flate skinnsko spring opp trappa, bort frå jentegjengen med stilletthælane og du pustar djupt inn, går bort til kassa og diskuterar Sivert sin nyaste singel med eigaren. Han likar den ikkje, men det gjer du så det seier du. Du går ut att på brusteinen og går mot stasjonen, set deg på toget og dreg heim.

Du har ein venn som ikkje veit han er ein venn. Han kan ikkje namnet ditt og du kan ikkje hans. Ingen anar alderen på kvarandre men at forsjellen er på over tretti år kan alle sjå. Ingen veit noko om kvarandre, anna enn at han eig ein platebutikk og du er fast kunde, at begge pustar musikk. Og det var alt, men det er nok.

Barteklasen.

2011-09-04T00:30:00.000+02:00

Hei. Eg heiter Ida. Eg går i barteklassen. Eg likar barteklassen. Faktisk, kunne den ikkje vore betre.

I barteklassen finns det mange kule menneske. Ho eg sit med er snill og god mot alle og når ho ler så ler ho så mykje, og så plutseleg blir ho heilt alvorleg, sånn er Stine. Tonje er komen tilbake og ho er best. Sindre syng til The Killers når han køyrer meg til det andre bygget i den digge bilen sin og har på den måten oppnådd enorm respekt i mitt The Killers elskande hjarta. Leon har knallraudt hår og får meg veldig lett til å smile og lett til å tenke over ting. Simon er vanskeleg å forstå når han er ironisk men ganske kul. Kine er redd for at eg skal stikke av men det hadde eg aldri gjort for Kine er litt som den psykologen du treng utan at du veit det. Line har ein kul kid som eg har leika sjørøvar og gøymd meg for dinosauren i kjellaren med, Line er kul ho og men ingen kid lengre. Sara er den kulaste kråka eg veit og Thomas er ny og kler barten på bildet. Jøran "stakk av" i skogen så vi nesten måtte ha leiteaksjon og Solveig snur seg alltid og seier noko rart noko. Kevin er Kevin, og det er veldig bra. AK er skuleflink og veldig bra ho og. Hege veit for mykje om meg og Caroline veit eg for lite om men ho smilar alltid til meg og det er fint. Amalie har sjukt kul klestil og ELISE teiknar finare enn alle eg kjenner. Ine ler smittsamt og Karina er stille men veldig søt. Gil har bart på ekte, med bart blir det fart. Og dei to som ikkje er på biletet er to heilt forskjellige personar, Mads har briller og attitude og Jo Sondre som snakkar kult vil synga med meg. Så har du meg då, eg veit ikkje korleis eg er, men akuratt no har eg sett "the good, the bad and the ugly" og høyrer no på lyden av fest på bana som blei offesielt åpna idag, og der var eg med og sang på opningsshow og det var bra og fint.

Snart skal eg sove. Eg skal berre høyre litt på Oasis først. Oasis er bra.

no words could tell

2011-08-31T23:48:00.000+02:00

Orda forsvinn litt når ein svevar mellom lukke og noko udefinerbart, noko ein ikkje kan plassera. Rundt meg dansar folk. Rundt meg krigar folk. Rundt meg lever folk. Og rundt meg døyr folk. Rundt meg elskar folk. Rundt meg hatar folk. Rundt meg vinn folk. Rundt meg tapar folk.

Og eg? Eg berre pustar. Passar på at pulsen slår.

Morsekodar.

2011-08-28T14:39:00.000+02:00

Det er ikkje akuratt slik at eg har bestemt det sjølv. At eg likar det eg føler. At eg ynskjer at det skal vera slik. Det er ikkje akurat slik at det er hobbyen min å vera ein sjalu liten dritt heller.

Men det er slik at eg har kjendt deg heile livet. Det er slik at du alltid har vore der og alltid har hatt tid til meg. Og det er slik at du er så forbanna bra at du ikkje blir sint på meg eingong når eg legg korta på bordet og seier det som det er: eg er livredd for å miste deg, vennskapet vårt, til ei som er ti gongar vakrare og ti gongar kulare enn det eg er, til ei som du er forelska i.

Dei som seier kjærleiken er vennskap satt i flammer tek så feil. Vennskap og kjærleik er to forkjellige båtar på to forskjellige hav. Og dei må vere to, for èin enkel båt har ikkje kapasitet til å bere all den lasta åleine. Difor er dei to, to forskjellige bådar på to forskjellige hav. Vennskap i nord, kjærleik i sør. Og ca tre gongar i livet møtast dei to båtane, og folk i frå vennskapsbåten går ombord i kjærleiksbåten og kjærleiksbåten dreg sin veg.

Heldigvis finns det mail og facebook og morsekodar.

Raude epler fell først

2011-08-24T00:08:00.000+02:00

I det same du har teke ein bit av eplet forgiftar det tunga di, du blir nummen, du blir stum. Fargane blir blanda, blikket blir uskarpt. Alt går i sort.

Stygge stygge stygge kvifor er du så fin?
Eg treng ikkje gifta frå tunga som er di,
treng ikkje kjenna den slynga om mi.
Stygge stygge stygge kvifor er du så fin?

Beauty beauty beauty there's nobody near me, there never was.

Love, I think we are superstars

2011-08-23T00:24:00.003+02:00

Dette innlegget blir ideelt for deg med spotify, fordi eg vil linka alle band og låtar og album eg nevnar til spotify. Ideelt for deg som likar musikk fordi eg skal dela god musikk med deg. Ideelt for deg som med glede sjekkar ut musikarar og band du aldri har høyrd om før fordi eg vil skriva om musikarar og band du kanskje aldri har høyrd om før(og som du har høyrd). Lat meg presentera moglegens verdas raraste beskrivelsar av nokre av verdas kulaste lydar.

The xx. Eg hadde gløymd dei, nesten. Eg var på Carlings, faktisk, og musikken dei spelde i butikken var så bra at eg måtte spørra ekspeditrisa kva dei spelde. "The xx" svara ho og så gløymde eg det idet eg gjekk ut døra, høyrde aldri på dei igjen, før no som ein facebookvenn lika bandet der, og eg blei minna på det. Akuratt no er det albumet xx som fyller øyrene mine, sangen heiter VCR og den er ganske bra. Den tek deg med ut i ei kald desembernatt når snøen knirkar under skoa og lysa frå byen badar i frostrøyk. Du går fortare og fortare og plutseleg spring du. Og det er ikkje fordi sangen handlar om det, fordi teksten fortel deg det, men fordi lydane føles slik. Det er bra slik. Så går du heim og ser ein film.

HYPERTEXT galloperar i blodårene dine. Hestar utan hovar. Syng om Mary og Ost & Kex og det er sjukt bra. Walk Me Down When I'm Running er litt som å bli trokka på av ein spaserande kjempe medan du spring for livet. Men du overlever, då. Du lurar kjempen og hoppar rundt han i ring og ler. Du gøymer deg bak kratt og stein kor han ikkje ser deg. Igjen, ikkje fordi dei syng om det, men fordi musikken tek deg med dit. Kven sku tru at det heile handlar om kjærleik nokon ikkje vil gi slepp på sjølv om dei blir trampa på?

Grizzly Bear får pulsen ned, legg bort kniven mot strupen og seier ok, det er bra no. Knife let tankane få spele fritt når du har hovudet under dyna og tærne framleis er kalde etter at du stakk ut midt på natta når du ikkje fekk sova. No får du snart sova, for dei har ein Lullabye som gjer at du smilar under dyna di, nesten like mykje som du smilar av He Hit Me, berre fordi den eksploderar så bra etter nesten to minutt.

Flunk deg med til verdsrommet. You, are, my Morning Star.. I verdsrommet, universet dansar rundt deg, og han går på tur der oppe, kyssar deg og heldt rundt deg, i verdsrommet. Dying To See You viskar stjernehimmlen bort, det som blir igjen er som eit koleidoskop, som noko du aldri har sett, følt, høyrd, og det gjer deg så roleg at du stirrar i veggen til bassen frå Common Sense riv deg laus. Du reiser deg og nok ein gong spring du, denne gongen i regnet utan mål og meining, for du har ingenting du skal og du veit ikkje kva du vil for du berre fuckar med hjernen til han som fuckar med deg.

Så kjem Jess Morgan og du har ikkje noko val, berre Let It Come. Så annleis enn verdsrommet og bein som spring. Du teiknar og du målar. Du rir på sletter og du serverer mat på ein befolka cafe. Du har håret i hestehale og smilar sjølv om det gjer vondt. At Sea plasserar deg på baugen av båten som har tatt deg bort frå den du vil ha, så tek den deg tilbake, og bølgene slår mot baugen og vinden er så mild og klissete som eit barnekyss. Gitarstrengane piskar deg litt i trynet, men på den fine måten.

David dreg deg bort frå gitarstrengar og hjartesukk, visar deg varda til Radio Dept., The, det er ei verd du trivst i om du likar å le og sykkla fort på sykkel i svingete nedoverbakkar eller beint kor det er plass til å sykla sikksakk, spesielt til Heaven's On Fire

Auf Der Maur vil gjerne smaka på deg, og for guds skuld, let her Taste You! Og hei, Good News, du treng verken springa eller gå, der er verken snø eller regn men eit kaldt sementgolv og eit høgt tak. Der er berre du og du ligg på ryggen med beina i kross og du lurar, fy faen som du lurar. Kanskje reiser du deg og hoppar i eit overbefolka lokale, folk er varme, sveitte, tynne bleike gutar, jenter med bein i nasa, berre slike kan digga til Followed The Waves og forstå kor bra det er. Dynamikken på stemninga i lokalet er like skiftande som dynamikken i låta, vi går alle på autopilot og hjarta vore lyg.

Og til slutt står du på Plenen og syng Die Polizei saman med seks og eit halvt tusen menneske rett framfor dei som spelar dei 20 grunnar til at Ida elskar Kaizers Orchestra og du har tårer i augo for det er din yndlignssang og avsluttinga kunne ikkje vore betre.

Tidleg sundags morgon.

2011-08-21T21:35:00.004+02:00

Lufta er litt ekstra frisk klokka halv åtte på ein sundagsmorgon når du sliten og kanskje framleis bittelitt bedugga russlar ned svingane mot ei varm god seng å sova i. Den er ekstra frisk når du har vore vaken heile natta saman med herlege folk du kjenner godt, folk du kjenner mindre, og andre du aldri har møtt før. Men alle som ein er fantastiske og du ler og du dansar, sjølv om ingen andre gjer det, sånn rundt i ring. Du spelar panfløyte og syng i armane på ein som syng falskt, men er flink å laga mat, seier han. Ute på den vesle balkongen pratar du mykje med ho som du ein gong gjekk på ungdomskule med og det er fint sjølv om du snakkar altfor høgt. Du et nudlar klokka fem om natta, for på kjøkenet har gutane bestemt seg for å lage mat, og den er god, og du vil ikkje sove og du vil ikkje heim for du har det fint så du blir og høyrer på musikk og ler og pratar og har det fint sjølv om folka gradvis forsvinn ein etter ein inn på soveromma og søv fordi det er natta, eigentleg grytidleg på morgonen, og først når morgonen faktsik er der klokka halv åtte tek du på deg jakka og ruslar smilande ut der ifrå.

Og det er ikkje dette som gjer at du har opplevd å ha den beste helga i heile ditt nesten atten år lange liv eingong, det starta to dagar tidlegare, på fredag. Dei sjekkar veska di og klappar deg nedetter sidene på kroppen for å kjenna om du har med deg noko du ikkje skal, du smilar og let ho rive av ein bit av biletten og du ler av Benedikte og Alice som spring over plenen for å komme fort fram og få god plassering. Plasseringa er perfekt. Konserten er perfekt. Og der står du, og får med deg alt det perfekte. JohnOlav Nilsen og Gjengen. Og du klarar ikkje heilt forstå kor fantastisk det er å stå der heilt framme med gjerdet og frå det sekundet oppvarmingsbandet Razika byrjar blomstrar magien på Bergenhusfestning, på Plenen, i deg. Du står der saman med menneske av beste versjon og slukar musikken og stemma til han som du ser på som ein stor kunstnar, og du forstår det ikkje når det er over, for akuratt slik som du hadde stått og hoppa og ropa og sunge så stemmebandet knytta seg, smila og nesten grine, kunne du stått for alltid. Magi. På veg ut frå festningen byrjar publikumarane å synga, gjennom den kvite porten, og du tenkjer at det skal sinsjukt mykje til for at konserten imorgon skal kunna klara å leva opp til denne typen magi.

Men Kaizers har lærd seg å trylla. Nok ein dag heilt framme ved scena, denne gongen med enorme forventingar, og du får det du ville ha. Folkemengda bevegar seg og du kjem nærare og nærare midten framfor scena, plutseleg står du ikkje lenger med magen pressa inntil kaldt stål, men framfor deg står to små gutar på sikkert åtte ni år. Den eine har gassmaske på, det er fint sånn, bra. Du blir ekstra glad av å sjå mangfoldet i publikum, kor mange forskjellige menneske det er der. Publikum er i ekstase, du er i ekstase, rett der framfor deg står dei. Geir som du vil gifta deg med. Janove som er villt flott til å ha grått hår. Helge, herregud HELGE! fantastiske mannen men kammen og hentesveis. Terje med sneipen i kjeften. Øyvind med kontrabassen, ein må digga ein mann på kontrabass. Rune som du syns er så fin sjølv om alle veninnene seier han berre er hårete. Og saman er dei Kaizers Orchestra, og du står faktisk der og diggar til dei på ekte på live og dei leverear, fy faen som dei leverar! Du grin litt når regnet plaskar ned og Die Polizei markerar slutten, men tårene er galde så det går fint.

Du går ut der ifrå i ekstase. Dreg opp til huset du ikkje skal forlata før tidleg sundags morgon. Du har den beste helga i ditt liv.

I will follow you into the dark.

2011-08-15T17:21:00.001+02:00

Det er nok ein av dei vakraste låtane ho kan. Bandet er så godt å ha no som ho mistar grepet rundt det ho alltid har hatt, grepet rundt ballen som ein gong passa perfekt i hendene hennar, og uansett kor ho kasta den visste ho at den ville komma i retur, og ho ville gripa, perfekt. Ballen sprekk, den blir større og den blir ukjend. Den passar ikkje lengre i hendene hennar og snart vil det heile vera ei masse av mørkt, berre mørkt.

Ho møtte augene dine idet ho kom innanfor porten og ho klarte ikkje sleppa dei. Dei var verken djupe brune eller lysande blå. Dei var ikkje grøne og glittrande men dei var grå. Grå som stein, og vakrare enn noko anna blikk ho nokon gong har møtt. Og ho møtte det lenge. Altfor lenge til å aldri ha sett det før. Og der sto de, ti meter frå kvarandre, og glodde for harde livet. Stirra uttrykkslaust på kvarandre, men ho forsto og du forsto. Det var ikkje kjærleik ved første blikk. Det var ikkje forelskelse. Det var ikkje følelsar. Det var grått, og det var varmt, og det var dykk.

Du var så vakker når du røyka, blikket rett framfor deg og haka alltid litt opp. Ikkje arrogant, berre stolt. Ho lo då du prata til henne første gongen, lo som ho ikkje hadde ledd på lenge, og du forklarde henne noko som ho ikkje fekk med seg. Ho fekk med seg korleis du smila, korleis du lo og korleis du veiva med armane, sikkert for å visa det du forklarte, det ho ikkje fekk med seg. Ho fekk med seg den slanke kroppen din og den lyse lyse huda di mot dei mørke krøllane. Du var så vakker.

Men så lukkar ho augene og blikket ho ser er ikkje grått og varmt, men blått, glassklårt, og lokkene er ikkje lokker, men kort og lyst mot solbrun hud. Som frå ei anna verd enn di. Det er ein mur der, mellom lukka og ho.... ho treng at nokon riv muren ner. Og om det berre kunne vore deg, for ho har aldri møtt nokon vakrare, sjølv om du snudde deg bort og ikkje sa eit ord den kvelden, det går fint det, ho sa jo ingenting sjølv.

Greia med livet.

2011-08-14T18:35:00.005+02:00

Eg skjønar ikkje greia med makronar. Eg smakte ein makron eingong, og eg kasta opp. Det var makronen sin feil. Makronen var søt. Makronen var rosa. Makronen var så ekkel, at eg kasta opp. Den dag idag kan eg ikkje eingong sjå ein makron utan å vri meg i smerte. Verkeleg. Kva er greia med makronar?

Det er mykje i livet eg undrast over. Sånn, kva er greia? Nokre ting spør eg folk om, andre ting berre heldt eg for meg sjølv, sikkert heldigvis.

Ein annan ting eg ikkje skjønar greia med er shopping. Sånn å reise på shopping for shoppingen sin del. No var eg riktignok på shopping med Cassandra for nokre dagar sidan og hadde det utruleg fint, men, den shoppingturen innehaldt enorme mengder pizza, dessert og sitting i parken. Og eg prøvde minimalt med klede. Eg skjønar berre ikkje greia med shopping, ikkje greia med klede heller. Eller, mote blir det vel, eg hadde neppe funne det altfor delikat å eta pizza omringa av nakne servitørar og tyske turistar, så klede må ein jo ha, men kva er greia med shopping?

Ikkje skjønar eg greia med kjærleiken heller. Ein luring eg aldri har møtt omtalte den så filosofisk som ein sommarfugl. Han "trur det at kjærleiken er litt som ein sommarfugl, om du driv og jagar den heile tida vert den vanskeleg å få tak i, men om du sit i ro og heller nyt det du allereie har kjem den nok og set seg på skuldra di når den er klar." Eg får sei som han sa sjølv, filosofisk ass. Eg trur kanskje han har rett, han har jo som regel det. Men han har for tida ikkje internett så eg får ikkje gravd i den filosofien og sitt framleis og lurar på kva greia er. For kva er greia?

Og sist men ikkje minst lurar eg på kva som er greia med at eg har møtt, sett, prata med og faktisk blitt kontakta i ettertid av sikkert universets kjekkaste fyr, og så berre krøllar tunga seg like mykje som dei mørke nydelege krøllene hans og han går heilt inntil meg sjølv om han har mykje plass å gå på men går forbi meg og ser mot venstre, heilt sikkert nettopp fordi at eg sit til høgre, når eg endeleg møter han igjen. Kva er greia med det då? Eit lite sekund håpa eg nesten at han sku vera ein sommarfugl. Kva er greia med at universet er overbefolka av kråker?(eg er kråka.. veit jo det) Kva er greia?!

Damn it. Igår var eg på ein bra koseleg minibursdagsfest i ein miniappartment utan lys på badet for ei kul ei med raudt hår då, det var bra. Eg skjønar liksom greia med det. Eg var for det meste utanfor på trappa og filosoferte over livet og lo ganske mykje av historiar om å gå til logoped og i spesialklasse. Sjølvironiske menneske er det finaste eg veit. Og så dissa eg litt, med skinglefart. Så tok vi ein stappfyllt buss til byn for å koma oss til leiligheten eg sovna i, og det siste eg såg før eg sovna var at Ulriksmasta gjekk frå å vera oransje til å bli knall raud. Det var fint. Slike ting ser eg greia med.

God natt.

2011-08-13T02:10:00.007+02:00

"Kva musikk likar du då?" Store auge, interessert i å høyre svaret, så kjem svaret.. "Nja, nei eg høyrer no på alt eg". Skuffelse. Det mest keisame svaret ein kan få, og ein veit at dei aller ferraste som seier dei høyrer på alt, faktisk gjer det. Å høyra på alt har liksom blitt listepop pluss litt heavy shit innimellom.

Når folk spør meg kva musikk eg høyrer på, veit eg aldri kva eg skal svara, så eg seier som så mange andre "nei høyrer no på alt mogleg" og om eg snakkar med ein genuint interessert person blir den gjerne skuffa over svaret, og eg kjem aldri så langt at eg får fortalt vidare om kva eg meiner med alt, for eg meiner faktisk nesten alt, istaden skiftar vi som oftast tema og snakkar om noko anna enn musikk. Men no, no skal eg forklara kva eg meinar med alt mogleg.

Eg kunne ha ramsa opp band og artistar eg likar, lista hadde blitt lang, og de hadde ikkje kjend igjen halvparten av det, mest sannsynleg, så det droppar eg. Eg fortel heller om då pappa og mamma tok meg og søss med på vår første tur til New Orleans. Nei, vi var ikkje der, men vi var der, om du skjønar. Framfor oss stod Mavis Staples. Og musikken bak den grove enorme stemma slo så hardt i brystet at det for eit menneske med den minste sans for rytme vart umogleg å stå i ro.

I fleire veker etterpå gjekk eg rundt og var forundra over kor fantastisk det var at eg hadde fått opplevd den musikken, musikk som eg før aldri hadde ofra ein halv tanke. Eg har og vorte dregen med på Glenn Miller Orchestra, Preservation Hall Jazzband, The Blind Boys of Alabama, for å nevna nokre av mange, og eg har digga det.

Heime i stova vaks eg opp med Bruce Springsteen ein dag, Queen den neste. Pappa og mamma dansa til På Dansefot nokre kveldar og låg på sofan og slappa av til Police andre. Enkelte dagar runga Ella Fitzgerald og Louis Armstron gjennom stova og ein gong kjøpte til og med pappa ein CD av Maria Aredondo. Vamp var lenge ein av mine største konsert opplevelsar(still is, når eg tenkjer meg om) og eg angrar idag på at eg takka nei til å vere med pappa på opera for to år sidan. Poenget mitt er, eg har verkeleg vokse opp med all musikk, og jo eldre eg blei, jo meir musikk oppdaga eg for meg sjølv også.

Eg har fortald dykk før om korleis eg oppdaga The Cure. The Cure blei liksom starten på min musikksmak. Starten på meg som musikkentusiast. Som den sjetteklassingen eg var blei The Cure blanda med listepop og det som var populært, eg digga Shakira og Avril Lavigne, Green Day (var kanskje ikkje så vanleg akuratt då, men nokre år seinare blei det jo det) men når annan musikk liksom berre glei forbi bestod The Cure, alltid. Eg byrja på ungdomskulen og eg kom inn i ein liten.. kva skal eg sei, College Rock periode, i åttandeklasse. Blink 182, Sum 41, Green Day igjen, den bana der. I niande blei eg sintare og det viste på den rosa Mp3'en. Den blei fyllt til randen av Megadeath, Iron Maiden, Sliptknoth, Black Sabbath you name it. Eg hadde ein himmel den perioden, himmelen heitte Octavarium. Dream Theater. Den plata er nok den eg har spelt mest i livet mitt. Elskar den framleis.

Den sinte perioden min glei gradvis bort, eg likte rolegare musikk og eg var nyskjerrig, sjekka ut det aller meste eg kom over. Fekk sansen for Madrugada, snusa litt på Jeff Buckley som eg då av ein eller annan skrudd grunn ikkje fann interessan og ikkje rota frammat før no for nokre månader sidan. Eg fallt for The Kooks som så mange andre, oppdaga FleetFoxes og Iron and Wine. Eg innsåg endeleg kor mykje fin filmmusikk som finns og begynte på den måten å høyra mykje på symfoniorkester og klassisk musikk. Den dag idag finn du meg like gjerne på konsert med Filharmonien som du finn meg headbangande til Kvelertak, på veg dit har eg gjerne hatt både Aretha Franklin og Magnet på øyrene og kanskje drøymd meg bort av å tenka på Kaizers Orchestra eller Geir som soloartist. Størst av alle er Sivert Høyem men det har de vel etter kvart skjøna. JA, eg høyrer på all musikk- eg berre ler litt om eg ender opp framfor ei scene der folk rappar om kjønnsorgan og og gjev uttrykk for å vere duracellkanin i senga(ja, det finns mange slike og det er pinleg, og ja, eg har opplevd å le høgt framfor ein slik ein). HipHop er ikkje den gata eg vandrar mest i kanskje, og eg er ingen R&B fan, men eg meinar verkeleg at det finns god musikk i alle sjangrar, for det gjer det. Og med det seier eg god natt.

Blå med fuglar på.

2011-08-12T00:40:00.001+02:00

Idag(igår, det er visst natt..) var eg i Bergen utan å kjøpa cd'ar. Idag(igår) hadde eg ein fin dag i Bergen, heilt utan å besøke verken Apollon, Rocade eller Platekompaniet. Eg besøkar som regel alle tre, om ikkje for å kjøpa noko berre for å gå der, bla meg gjennom bunkane med cd'ar, høyra på musikken dei spelar i butikkane og smila til ekspeditørane. Det har etterkvart blitt ein ganske stor del av meg å gjera nettopp det. Sikkert litt rart.

Eg kjøpte meg ein kjole med fuglar på og ho fekk meg til å le så mykje at eg måtte gøyma ansiktet i hendene mine, Cassandra var det, som var så morosam. Me åt pizza og sat i parken og lo litt meir, slappa av, tenkte på at eg hadde vore så lenge i byn utan å ta på eit einaste cd-cover(okei, det var det sikkert berre eg som tenkte på) så då eg kom heim etter ein fin dag i Bergen utan å ha vore på verken Apollon, Rocade eller Platekompaniet sat eg meg på golvet framfor anlegget mitt(som eg har venta på å få sååå lenge og no har eg endeleg fått det og eg elskar det) og der sat eg. Eg skamhøyrde Real Ones - First Night on Earth tre gongar igjenom før eg skifta plate og satte på Ladies and Gentlemen of the Opposition med Sivert Høyem. Då sovna eg på golvet og der låg eg og sov med verdas vakraste stemme som teppe. Finns det nokon andre der ute som pustar musikk slik som eg gjer? Kan de ikkje vakna frå dvalen de ligg i og sei hei til meg? Det hadde vore fint.

Eg stel idear...

2011-08-11T00:15:00.001+02:00

Eg heiter Ida. Ingen brukar Marie, så eg heiter berre Ida.

Eg er for augneblinken einsam.

Eg er flink til å halde kjeft. Synge reint. Bygge hus med duplo. Annalysere musikk. Leike med born. Å gløyme å huske at eg faktisk er flink til noko.

Eg likar ikkje døden.

Eg er kjempedårleg til å prate med folk som eg så inderlig verkeleg vil prate med.

Eg les bloggar skrivne av folk som kan bruka bokstavar i rett rekkefølge.

Eg likar pene gutar med mørke krøllar. Måten kroppen reagerar på musikk i eit tett befolka lokale, rykkningane i takt med musikken. Blikk. 

Eg syng reint. Har faktisk store problem med å synge falskt med vilje, det er noko av det vansklegaste eg veit.

Eg elskar ingen på den romantiske måten. I love him syng eg, men det er på engelsk, og på engelsk betyr det nesten ingenting, det føles så overflatisk, som ein forbipasserande bris. Det er vel det det er, den er berre så treig.

Eg ynskjer meg eit piano og nokon som kan læra meg å spela på det. Nytt kamera. Eit svar... Kanskje eit band å jobba med etterkvart, eg ynskjer meg det båndet, det forhaldet til nokon som eg drøymer om at ein har i eit band.

Eg er ikkje spesielt god på gitar. Eg burde vore betre, mykje betre. Eg har jo spelt sidan Steinar lærde meg Love is all around for mange herrens år sidan.

Eg snakkar ofte med meg sjølv.
Eg er avhengig av å bli høyrd, sett, berre av nokon, så eg ikkje føler at eg forsvinn.

Eg har på meg sminke. Alt for mykje sminke.

Eg drikk ikkje nok, ifølge min gode kompis Ola. Bra kamerat...

Eg høyrer alltid på samtalar på bussen.

Eg blir sint på verda iblandt. Så pustar eg og huskar at eg elskar å vera ein del av den.

Eg er redd for å bli avvist.

Eg kan ikkje forstå kvifor dei som fosvinn forsvinn, kvifor dei som blir igjen blir igjen.

Eg er pinleg dårleg til å holde kontakten med dei som ein gong var gode vener men no berre er bekjendte eg klemmer ekstra hardt når eg treff.

Eg er oppvokst akuratt her, i denne stova i dette huset på denne åsen på dette fjellet i denne bygda på denne øya.

Eg har mest lyst til å skrike.

Hei igjen.

2011-08-09T20:16:00.000+02:00

Eg snakkar mykje til deg for tida. Utan ord. Hjernen min liksom automatisk koplar over til deg heile tida og der sit eg og har telepatiske samtalar med deg, får aldri svar, det gjer ingenting, eg berre håpar du høyrer.

Det var fint idag. Eg trur du hadde syns det var fint. Vinden var iskald, sumaren var så fjern der vi stod, mange hundre menneske saman for å ta eit siste farvell med deg. Biletet på programmet var så fint. Du var så fin du, med det intense blikket ditt og det rufsete håret, den raude gensaren kledde du godt.

Eg var ein av dei som stod på rekka langs benkeradene, ja, ho heilt der bak med den marineblå jakka, ho som intenst stira i taket og prøvde å holde tårene tilbake fordi ho er så sta. Ho som eigentleg sku gå i kjole, pynta seg for deg, men kjolen spjæra då ho sku ta den på seg og ho blei stressa og måtte springe til bussen i ei svart fløyelsbukse. Du veit jo godt kven eg er, det er jo ikkje så lenge sidan du forklarte meg for sikkert tiande gong kvifor nettopp "Nothing else matters" er ein av verdas beste låtar. Dei spelte den for deg idag, i begravelsen din, då forsvann sminka frå kjakane mine, då slo realiteten meg i trynet.

Familien din er så fin, du har mykje å vere stolt over, akuratt som dei har mykje å vere stolt over for deg. Minnnestalane som vart haldne for deg hadde du nok likt. Dei skildra deg så bra. Eg måtte smila, lo faktisk litt. Kyrkja humra gråtkvalte latterkuler for deg idag, fordi du var så bra at historiane om deg får alle som har kjendt deg til å smila, det går ikkje ann å unngå. Du var så bra.

Eg klemma mangen av venene dine idag. Mine vener, og dine vener. Holdt rundt savnet, rundt tårene, rundt tomrommet som berre kan fyllas av minner om deg. Det er så uendeleg vondt. Og her er det så uendeleg kaldt til å vera sumaren. Du veit at eg syng sangen min for deg kvar kveld. I himmlen er det alltid vår.

The only gold is in the process.

2011-08-07T23:07:00.000+02:00

Bruk sytten minutt av livet ditt og sjå dette. Eg har sett det ganske mangen gongar etterkvart, og eg blir like glad kvar gong eg høyrer han sei "and what do I want people to get from the music? What ever they want, you know, what ever you like" så sinsjukt bra. Heile intervjuet er fantastisk, han seier så mykje bra, så mykje som får meg til å tenka over ting, innsjå ting, så mykje eg ikkje kan relatera meg til og så mykje eg faktisk kan. Og så vakker som han er! Eg nektar å skrive at han var, for han er legendarisk.

Når du føler deg dum..

2011-08-05T22:17:00.000+02:00

så er du som regel det... Men hei, det gjer jo ingenting? Gjer det vel? Nei. Det gjer ikkje det.

Eg har aldri hatt noko problem med å klistra smilet på trynet og gå før, så det blir vel ikkje eit problem no heller. Fortell meg noko fint då, noko fint de har sett eller høyrd idag, kanskje ein fin song eller ein film eller menneske de kjenner eller de ikkje kjenner i det heile. Kva som helst, berre det er fint :-)

Let's dance to joy division

2011-08-03T01:36:00.003+02:00

Eg har gjort det. Eg har fyrt opp ein sigarett sittande på taket av bygget kor eg tilbrakte mine verste år av livet. Eg har sotte der oppe og ledd, dradd inn den forgifta lufta og kjendt det svi kittlande i halsen, og bak meg sat ein som formar o'ar i lufta og ved sida mi sat ho med dei grønaste augo i verda.

Og han var fotograf og vi sprang over taket til den enden kor vi kunne hoppa ned på graset, og beina dingla i fritt fall ganske lenge før håret og kjolen og det som var flaug gjennom lufta og landa på ryggen i graset og latteren eksploderte verre enn smerta i høgre foten. High five og ei hand som dreg meg oppatt.

Haltande heimover med to fine fine menneske som er veldig glade i kvarandre og ganske forelska, så glade i kvarandre at ja, no skal dei gifta seg, då.

Neida, KØDDA. Han skal gifta seg med meg han, det sa han idag!!! :-) Og me skal bu i Ålesund, han må berre finna Ålesund først, no er han i Ny Amsterdam eller kor det no var han vasar rundt, han finn iallefall ikkje huset sitt som er i toppen av eit tre men spring rundt med ei hakke og hakkar sauar istadenfor så han kan lage putar. Og der skal vi bu, i eit pixlete Ålesund i toppen av eit tre, om han berre finn Ålesund, det er no iallefall ikkje i Ny Amsterdam. Han kan til og med laga sofa. Eg gledar meg, vi blir eit søtt firkanta par med lilla bukser. (haha, sorry for interne greier men han spelar serriøst verdas raraste dataspel og eg ler meg ihjel av det.) God natt. Eg har hatt ei god ei så langt. Ein god dag òg, no gjenstår berre sovedelen og eg håpar den blir like fin som resten har vore. Roleg, passe gal, bra, og fin.

Jamen.....men....men...

2011-08-02T13:05:00.006+02:00

Er ikkje livet rart? Jo livet er rart. Ein tenkjer tankar som ein ikkje trudde kunne tenkast og ein kjenner følelsar ein ikkje visste ein hadde. Igår blei livet mitt rarare enn nokon gong, inatt blei det kanskje endå rarare og idag er det framleis rart. Og alt dette rare var eigentleg berre fint, alt saman som gjorde kroppen min rar var fint. Og at desse små store tinga sku gjera livet mitt rarare enn nokon gong, det er så rart. For at noko så fint sku få hjernen min til å jobba overtid og ta skift den eigentleg ikkje har krefter til, det er så rart det. Livet er så rart.

Eg har aldri nokon gong før opplevd å bli sliten av å fundere over noko som eigentleg berre er ein ting: nemleg fint. Så kvifor kan eg ikkje slutte å tenke at det berre er rart og slå meg til ro med at det faktisk er fantastisk fint?! Jamen.... det er så rart. (og alt Ida klarar å få ut av dette er jo då ei speleliste, som ho sjølv vil tøra å påstå er pretty nice! TRYKK, høyr, og smil, for livet er jaggu meg rart)

Scarlett

2011-08-01T23:09:00.000+02:00

"Er det arra dine som gjer at du dekkar deg til eller?" Eg hadde vel eigentleg aldri tenkt over det før, at huda mi er merka for livet, at eg har ei linje av arr akuratt der kor unge gutars blikk altfor ofte låsar seg, og til sin store fortvilelse oppdagar at oi der var ikkje mykje å skryta av. Men så var det no verkeleg ikkje meininga at eg sku blogga om dei små puppane mine no heller, då, greia var jo merka eg har, arra mine, teikna på at eg har hatt både vannkoppar, kviser, myggestikk og eit uheldig fall frå utsida av ein ballbinge kor eg skrapa opp det meste på framsida av kroppen, ein liten del av livet som har lagt seg som ein sti langs kroppen min. Ein liten oase av arr. Tenk, eg har ei elv av arr mellom puppane. Nesten litt morosamt.

Nei, det er ikkje arra mine som gjer at eg dekkar meg til, trur eg. Eg er klarover at det ikkje er noko særleg fint, men så er det ikkje så altfor mykje eg kan gjera med det heller. Kroppen min er ingen turist attraksjon, eg får ingen lange blikk på stranda eller komplemang for at eg ser så bra ut, istaden får eg spørsmål om eg skjemst over arra mine, og beskjed om at eg ikkje må vera misfornøgd med kroppen min. Men veit de kva? Eg passar perfekt inni min eigen kropp, den føles verken for liten eller for stor og eg fyller kvar minste krok og eg føler kvar minste nerve, helt frå tuppen i storetåa til det hårstået på hovudet kor all overflødig informasjon blir lagra. Og eg er heldig, eg er heldig som har arra utanpå kroppen, og ikkje inni.

On the road again.

2011-07-31T17:14:00.007+02:00

Foto:privat.

Å ha ei syster som kan ta deg med bort, ta deg med til noko anna. Ikkje berre til nye vegar og nye destinasjonar, men med til smil og fantastiske inntrykk. Bort frå vonde tankar #denfantastiskefølelsen.

Lakrisbåtar

2011-07-30T14:49:00.001+02:00

Det har ikkje føltes riktig for meg å dra bloggen inn i kvardagen igjen. Det føles framleis ikkje riktig. Men ein må reisa seg? Må ein ikkje? Ein må plassere eine foten framfor den andre. Venstre, høgre, venstre høgre venstre, ein må gå, marsjera mot resten av livet uansett kor tungt det er.

Igår såg eg Diamond League med pappa. Å sjå friidrett saman med han er noko av det finaste eg veit, frå eg var bittelita har vi sotte slik og laga sport ut av å sei kva utøvarane heiter før namnet kjem på skjermen, og den som seier det først får ein lakrisbåt. Pappa åt flest igår, eg var ikkje heilt med, vanlegvis får vi ca like mange begge to.

Før det var eg ute med Cassandra. Kjende sola steika i nakken og eg spelte fotball. Ja, eg spelte fotball. Det går greit når vi berre er to, eg har ein heilt ok skuddfot, sjølv Cassandra seier det. Så låg vi på ryggen midt på bana og lo, prata, berre var. Samtalane på det nye mjuke kunstgraset kryssa nesten heile livet, både fine og mørke sider, dei plar gjere det når det er berre oss to. Og midt oppi denne tunge tida vi er i kjende eg for fyrste gong på lenge på kjensla av lukke, midt der på kunstgrasbana. Gode vener er det finaste ein har.

Då eg kom heimatt hadde eg lyst på iste, og vi måtte jo ha lakrisbåtar så pappa sende meg og søss på butikken for å hamstra godteri, så det gjorde vi. Dagen igår var så vanleg. På ingen måte ekstraordiner. Men det var veka etter det forferdelege og nydelege bilete av menneske eg kjende til blei vist på ein tvskjerm på ei liste over omkomne. Det vil ta lang tid før ting blir normalt igjen, men ein må tillate seg å smile, å ha det så bra som ein berre kan.

"tenk på det kvar gong du ler, at ingen skal få drepe latteren din" gode ord frå ein god gut.

I himmlen.

2011-07-25T03:33:00.002+02:00

Osterøy er ikkje stort, og i slike tilfelller blir det endå mindre. Igår fekk vi bekrefta at Noreg har mista ein av sine fremste ungdomspolitikarar, og han budde ein gong her, på denne øya. Og øya krympar, på eit vis. Alle blir nære og alle kjenner på smerten, og slik er det over heile landet. Eg kjende aldri Tore personleg, men eg har alltid likt han, tenkt at han er ein bra fyr.Og no er han borte for alltid. Eg har raudsprengde auge.

Ein annan frå øya mi er framleis sakna, og det gjer like vondt, om ikkje verre. Etter å ha gått på ungdomskulen med han i tre år merkar eg at han har gjort enormt mykje meir inntrykk på meg enn eg har trudd at han har gjort når alt har vore bra. No saknar eg ein gamal klassekamerat, og eg har så vondt av å tenkje på familien hans og dei som stod han verkeleg nær.

Og det er så mangen som har mista nokon, så mangen som saknar. Og alle taklar det på forskjelleg vis. Eg taklar det ved hjelp av musikk, slik som eg alltid taklar alt. Og eg ynskjer å dele ei lita vise eg har laga no i natt, med Tore, Tarald og alle dei andre, omkomne, sakna, og etterlatte etter tragedien på Utøya og i Oslo i tankane.

Untitled from Ida Marie Midttun on Vimeo.
Vi håpar alle at himmlen e blå, at der e skyar du kan hoppe på
At du lekar med vind i ditt hår, i himmlen e det alltid vår.

Det e et mareritt ingen forstår, vi vil våkne, men det vil ta år

Ditt minne vil alltid bestå, du er den beste venn som noen kan få

Det e ingen som fortjenar det her, familien og de som e nær

Eg tenkar på tårene, å, du må jo ha det bra der du e nå?

De e så mange som savnar deg her, kan du høre oss over der?

Vi håpar alle at himmlen e blå, at der e skyar du kan hoppe på
At du lekar med vind i ditt hår, i himmlen e det alltid vår.

Eg håpar verkeleg at himmlen er blå(i den idylliske forstand, ikkje politiske,berre for å få sagt det) og full i skyer de kan hoppa på, som i eit barnleg paradis, at de har det bra der de er nå. Og visa er for alle dykk som saknar, alle dykk som aldri fekk sagt farvell, og englane som no er i himmelen. Den er for alle, akuratt som himmlen, akuratt som Noreg.

Kvil i fred <3

Gi eit lite pip

2011-07-22T23:58:00.000+02:00

Alle som skriv at du må gje ein lyd. Det er det eg kjem til å hugsa. Veit du det? "Gje ein lyd då kompis... Begynne å bli bekymra no!"

Lettelsen eg burde kjenna av å høyra at mine vener er okey, at dei andre bekjente eg visste var på Utøya er i sikkerhet, den bryt ikkje gjennom. For eg veit at du og var der, og du er stum. Stum som ein østers, og ingen ser ut til å vite kor du er. Og det er det eg kjem til å hugsa. 22.07.11. At du ikkje gav ein lyd. At kroppen min skalv fordi du som eg aldri har blitt skikkeleg kjendt med, men delte skulekoridorar med i tre år, ikkje gav lyd frå deg. Og eg håpar meir enn noko anna, at dine nære har fått meldinga om at du har det bra, at eg skal få sjå deg igjen, om det så berre sku vera eit kort "hei" på bussen eller eit smil i forbifarten. For det er i slike augneblikk som no eg innser kor mykje eit kort hei og eit smil kan bety.

Kom heim, Tarald, det er så sinsjukt mange som vil ha deg her i live. Eg òg.

Og kanskje eg burde skriva om det som har hendt med landet vårt, om det forferdelege, men alt eg tenkjer på er at eg håpar du kjem heim til familien din, til venene dine.

When sleeping gets hard.

2011-07-21T15:18:00.001+02:00

"Ellevillt!"
"Fantastisk!"
"Magnificent!"
"GALSKAP!!" ropar ho i munnen på han og smilet hans treff henne akuratt der det skal, akuratt der, idet dei spring nedover dei mørklagte gatene, flyg på lyden av converse som skrapar mot asfalten og stjernedryss av latter.

Og om ho berre kunne fått det tilbake, dei augneblikka. Dei augneblikka der ho kjende at livet var plassert på trygg grunn og ikkje var sand mellom fingrar som sprika, som glei bort. Og det blir tyngre å halda augnelokka oppe og det blir verre å lata dei att, for på baksida snurrar det film og det er framleis det ho ser, smilet, og det treff, akuratt der, og ho lyg. Ho lyg og ho lyg og ho trur på det sjølv, at no går det greit, det er bra. Men smilet snurrar film og ho er for trøytt til å halda augene opne men for svak til la dei kvila. When sleeping gets hard.

I did it on *purpose.

2011-07-20T13:36:00.005+02:00

Og det var slik ho snitta deg opp. Sakte, utan forvarsel, frå sidene. Ho gjekk inn i søvne, følte seg fram med hendene og blodet smaka søtt, som kamferdrops på tunga ein sein kveld i juli. Ho snitta deg opp, og du merka ingen ting. Nerma seg no, hjarte ditt. Kunne sjå korleis det pumpa, nesten sprengde seg. Pulserande. Og midt der, inni hjarta ditt, kunne ho endeleg kjenna sitt eige slå igjen.

*purpose/ˈpɜr pəs/ a goal of an action intentionally undertaken.

Kodak Moments.

2011-07-19T22:07:00.002+02:00

Tru meg det var vakkert. Tru meg det var fint, då vi sprang gatelangs for å nå stranda som fyrstemann, fattern og eg, kvelden vi annkom Protaras, kvelden eg nok ein gong fliste fattern som i sine gylne tider sprang sekstimeteren på sju små sekund.

Veit du kor fint det var? Kor fint det var då han frå Moskva, han som nett fyllte nitten år, han med hestehalen og den lange tynne kroppen som ikkje kunne symja, han som låg i graset i skuggen av ein palme og lo, litt som ein apekatt, kor vakkert det var då han ein dag stupte i vatnet og kunne symja åtte tak før han lot beina kvile på den kvite sanden? Han lærde seg å symja, rett der, framfor meg.

Gleda i å ta bussen inn til Paralimni, byen med så smale gater at lastebilane set seg fast i hustak og riv med seg betong frå balkongar, betong som treff bakken berre meter frå der eg sit på Annas cafe og kjenner lukta av solsteikt asfalt, ferske croasintar og titusen smil rundt bordet.

Smilet som brer seg i ansiktet mitt når han ser på meg, smilar med tennene og vinkar, under vatten. Passerar meg ein gong, to gongar, tre gongar, under havet, vinkar alltid.

Maten, lyset, natta, havet, musikken, stemninga, opplevelsar som perler på ei snor, menneske over alt, eller ingen menneske i det heile.

Cyprus with love.

2011-07-19T19:11:00.001+02:00

I veka som var innsåg eg at himmelen på ingen måte kan vera så bra som havet. En världsomsegling under havet, det er det eg vil ha. Eg elskar havet, gløymde å skrive det på lista ver ting eg elskar. Havet. Eg elskar havet. Kanskje eg skal bli sjørøvar eller flyndre når eg blir stor.

Kypriotiske bryn.

2011-07-19T01:14:00.000+02:00

Ja, det var altså til Kypros eg flaug for ei veke sidan. Eg hadde det så fint og var så fornøgd at eg syns de skal få sjå dei skeive tenna det tok to år å få så bein med regulering etter å ha måtta gå gjennom to operasjonar for å få dei beinare(nei, ikkje for å få dei beinare, no laug eg, det var fordi hjørnetenna mine vaks oppover og ikkje nedover og dei måtte snuast, men så gjekk noko gale og alt blei litt komplisert visstnok, og som de ser har eine hjørnetanna mi blitt nabo med fortenna og det er jo rart men slik blei det for den som sku vore der døyde under fyrste operasjonen den stakkar, og no ser eg ut som eit takras i kjeften og det har eg gjort sidan den gong då på ungdomskulen då eg fekk av reguleringen altfor tidleg men altfor seint så kvifor eg skriv dette no tre-fire år seinare veit eg ikkje), men beinare vart dei altså aldrig og no er eg visstnok ferdig heilt totalt med alt som heiter kjeveortoped og eg gjer vel eigentleg faen, eg har det fint, og skeive tenn er sjarmerande det.... Men det eg sku sei var HEI, eg er heime igjen. Hadde det fint. Eg elskar havet og kypriotiske augnebryn(perfekte alle eg såg).

see you

2011-07-10T23:20:00.000+02:00

imorgon skal eg flyga, akuratt som fugelen i headern min.

Til Geir Zahl..

2011-07-10T02:00:00.002+02:00

eg er forelska i deg. eg ligg på stovegolvet midt på natta og høyrer på soloplata di. soloplata som får meg til å smila sjølv om eg har ein klump i halsen for tekstane dine svir i magen. du treff meg som ingen andre i natt. i natt er eg forelska i deg. tenk det. du er for stor for store bokstavar. for stor for meg. men akuratt i natt er eg forelska i deg uansett. så avstandsforelska som ein kan bli.

Eg elskar elefantar og...

2011-07-08T22:24:00.006+02:00

at eg les så mange fine bloggar og blir så inspirert, for eksempel til å lage ei liste over ting eg elskar.
regn og torden og vind som riv i den raude allversjakka.
samlinga av Madrugada-plater i den kvite hylla på rommet mitt.
stemma til Sivert Høyem og at han er skalla.
pene gutar som ikkje veit at dei er pene.
tannlegar som er så koselege at ein nesten likar dei sjølv om dei gjer deg vondt.
evna idrettsutøvarar har til å pushe seg sjølv.
å fa høyra at han eg var så forelska i at eg trudde eg sku døy, var så forelska i meg òg at han kneip seg i armen kvar gong han såg meg smile for å forsikre seg om at han ikkje drøymde.
velformulerte ord, helst i bokform.
musikk, i alle formar og fargar, fordi musikk er det det er for den enkelte.
å drikke raudvin med sugerør på eit kaldt kjøkkengolv.
å danse åleine og å dansa saman med nokon, berre danse.
fantasi, når ein lyg så bra at ein trur på det sjølv.
å leike, med ungar eller med vaksne. Piratar eller fotballproffar eller romvesen.
milelange køyreturar på natta.
å snike seg ut vinduet for å smugrøyke klokka halv fem på morgonen når det dannar seg dugg i graset.
når eg finn band eller artistar eg ikkje har høyrd før. My heart - Charlotte and the co-stars, gullfunn.
menneske som delar fine tankar, fin musikk, fine bøker, fine ting.
gledestårer, som dei på kinnet mitt på Ole Bull scene då Sivert Høyem sang Honeybee og eg aldri hadde høyrd noko vakrare før. Ikkje før og ikkje etter.
nyaste albumet til Bon Iver. Berre sjukt bra, eg er begeistra.
dei som spelar trompet med augene igjen.
kjærestar som stoppar opp på gata og kyssar.
sussing og å danse så tett at ein kjenner at brystkassa hans hevar seg og senkar seg når han pustar.
å sitte på eit linoleumsgolv og lage speleliste saman med han derre som kneip seg i armen, som no har fått seg ei dame som ikkje er meg, og innsjå at det er heilt greit.
reine kroppar, heilt utan piercingar og tattoveringar.
sterke mannlege nevar. Slike som pappa sine. Tryggleik.
besteforeldre. Mine og dine og alle som er gode og snille.
mjølk rett frå kartongen, helst om natta.
natta generelt. Nettene ein drøymer bort og nettene ein vakar.
syster mi. Fordi alle trur ho er så stille og sjenert og svært få kjenner ho, men ho kan ikkje halde kjeft når ho er med meg. Hjernen hennar er stappa med dei nydlegaste raraste tankar. Ho er min aller aller beste ven.
rista brød med smør og sukker.
spelelister på spotify, nøye gjennomtenkte som får meg til å smila eller nesten grina.
vinteren. Det er den finaste årstida, eg gler meg, for no er det sumar.
gode vener. Slike som kan vera borte ganske lenge, men ingenting er endra når eg finn dei att.

F I R E I N C A I R O

2011-07-07T18:27:00.016+02:00

Then the heat disappears
And the mirage
Fades away

Den lange hengslete kroppen hans sirkulerte rundt på scena, hoftene gjekk til høgre i takt med stortromma, til venstre med skarptromma. Rundt og rundt. Det sorte håret på toppen av hovudet dekka aguene hans og den smale munnen nærast sputta orda ut. Kult. Han stoppa opp, midt på scena. Berre hovudet dansa. Fram og tilbake. Han kunne ikkje stå i ro han. Så byrja han å hoppe igjen. Opp og ned. Fram og tilbake. Sloss med lyden av bassen. Kriga med slaga frå trommene. Glisa til gitaristen og slo seg på låret, rista på håret, litt stacatto, litt kleint, men sjukt kult.

"Han er god han der. Fy søren så god han er. Han blir god når han blir stor. Han kan spele på trommene. Lage musikk. Han slår ikkje trommer han nei, han spelar!" sa fattern og dunka meg i sida. Peika på trommisen. Eg høyrde det såvidt, var opptatt med å stirre på fingrane til bassisten. Bassisten var litt tjukk, lubben, men fy for ein fart på dei fingrane. Han svetta. Såg kul ut. Gitaristen var liten. Ganske lav. Berre halvparten av den sprettne stilken av ein vokalist. Han konsa hardt. Tunga beint, ut av munnen. Haldt takten konsist med venstre fot. Såg aldri bort frå gitarhalsen. Konstentret. Fy søren så kult!!!

Og det var altså slik eg merka The Cure. Covra av eit lokalt band beståande av sjetteklassingar, på ein musikkskulekonsert for mange mange år sidan. Eg hadde aldri sett noko så kult før. Fy søren så kult, og fy søren så stødig den trommisen var. Verdas beste musikkskulekonsert, i eit grendahus i ei bygd eg ikkje kjende og alle jevnaldrane virka mykje eldre enn meg. Eg spela Sussebass på kornett medan eg tenkte på han som hoppa rundt på scena med håret i augene, og eg var villig til å selje sjela mi for å få tak i den plata med den låta. Fire in Cairo. Burn like fire in Cairo.

Little Hell.

2011-07-06T21:15:00.010+02:00

"Skal du ikkje publisere dei utkasta dine? Redd for å virke oppmerksomhetsjuk? Pr-kåt? Du har alltid vore redd for kva andre skal tenka. Redd for at folk skal sjå at du lid av sjå på meg syndromet."

"Hald kjeft. Kva du bablar om uansett? Sjå på meg syndromet? Du har ingen ting du sku sagt, du veit ikkje korleis det er."

"Slutt å klag. Trur du ikkje eg kjenner deg? Trur du ikkje at eg veit? Du er jenta som gøymer deg bak musikk ingen vil høyra på og seier du ikkje bryr deg om kva nokon tenkjer. Men du veit like godt som meg at det er ingen som gjer seg opp ei meining om deg uansett, ingen veit kven du er. Du har ingenting å frykta, så slutt å ver så jævla melodramatic."

"Hadde det ikkje vore for at me deler same hudceller og hjerne, og at hjarta vårt slår i same takt som pulsåra vi deler i halsen, sku eg nesten tru du var sjalu."

"Sjalu? Sjalu på deg? Ingen er sjalu på deg. Du har ingenting å kome med."

"Slutt."

"Der er sant. Du har det berre ikkje inne. Og du skal bli forfattar? DU? Jaadu. Musikar? Haha! Skaff deg eit liv."

"Slutt."

"Skal du ikkje motsei meg? Skal du ikkje sei at du har det? At du er så god? At du kan? Du er ikkje spesiell nok, Ida, du er for vanleg. For keisam."

"For vanleg? Er det noko gale i det òg no? Du lærde meg heile barndommen at eg sku sleike folk i rævva og følge dei slavisk som eit anna hjernedauvt flokkdyr og no seier du at eg ikkje er spesiell nok? Kva feilar deg?"

"Det er deg det feilar. Mi casa es su casa, veit du. Eg er du. Du er meg."

"Slutt."

"Du veit eg har rett. Du er ikkje som dei andre jentene som fotograferar livet, reiser verda rundt og skriv som om dei aldri sku gjort noko anna. Du ser ikkje ut som ein individuel person ein plass. Kleda dine dreg deg berre ennå meir ned i dritten. Trur du verkeleg at du kan skape inntrykk når du ser så keisam og lite original ut? Hallo? Du går jo i kleda til far din.."

"Og kva skal eg gjere då, meniar du? Farge håret raudt? Tattovere meg? Gå med kjolar og strømpebukser og sjå ut som eg er klippt ut frå eit vintage magasin og bli akuratt som alle andre originale jenter der ute? Kollektiv orginalitet for faen. Det blir som å gå frå ein saueflokk til ein annan. Det er då ingen som eig ei original fjær i hatten nokon stad? Alle ser jo like ut! Det er faktisk meir originalt å vere så keisam som eg er.."

"Du er berre sjalu. Du veit du vil vere som dei"

"Eg vil ikkje det. Eg er som eg er. Eg likar å gå i pappa sine t-skjorter og eg kunne ikkje brydd meg mindre om at det fins ein halv million andre jenter som går i same shorts som meg frå H&M. Det veit du. Su casa es mi casa, remember?"

"Eg veit at du ønskjer deg eit liv som deira. Du lyg for deg sjølv igjen."

"Livet deira har ingenting med korleis dei ser ut å gjere. Dei kunne sett ut som meg og levd som dei gjer. Folk er for opptatt av fesjå. Eg bryr meg ikkje."

"Du bryr deg. Du bryr deg altfor mykje."

"Slutt."

"Kvifor trur du dei fnisar av deg når du kjem på bussen i manne t-skjorter med malingsflekkar i størrelse XL og amulettar i tre rundt halsen? Ikkje mykje stil på deg. Og håret ditt er keisamt. Augene dine har mista glans"

"Hald kjeft!"

"Det er sant. Du er for lite original. Du tenkjer ikkje gjennom at utsjånaden skal passa personlegdommen din. Du må smykka den, veit du. Bli slik som dei du les bloggane til. Dei fine spesielle jentene med bein i nasa."

"SLUTT!!!"

"........."

"Eg er fornøgd med slik eg kler meg. Det er slik eg føler meg vel. Det handlar ikkje om korleis folk ser at eg ser ut. Det handlar ikkje om korleis eg dekorerar rommet mitt eller kva farge leppestiften min har. Det handlar ikkje om korleis folk ser meg gjennom ein teit blogg eller kor spesiell eg ser ut til å vere. Det handlar om korleis eg behandlar andre. Korleis eg visar personlegheten min gjennom humor og standpunkt og livserfaring. Det handlar om at eg må satse. At eg må gjere det eg elskar og at eg må kvitte meg med deg. Eg trudde eg var kvitt deg for lenge sidan. Kva må til denne gongen?"

"Du har det ikkje i deg."
"Jo, eg har det. Eg har det i det keisame kommunebrune håret og augene som har mista glans. Eg har det i pappa sine t-skjorter og eg har det i den brune skinnjakka som så mange andre har lik. Eg har det i meg. Eg har det. Og og har ikkje tenkt å kle meg ut som ein påfugl for å bevise det. Påfuglane skal få vere påfuglar åleine. Eg har ikkje behov for å skillje meg ut. Behovet for å skilje meg ut er like lite som behovet for å passa inn. Det eksisterar ikkje."
"Javel, viss du seier det så. Bevis det."

Aberdeen

2011-06-11T23:35:00.006+02:00

Eg bloggar ikkje altså, eg berre.. har eit behov. Tulleskrivebehov. Eksponeringsbehov.

Eksponeringsbehovet mitt går nett idag utover bloggen som eigentleg ikkje bloggast på lengre. Men eg bloggar ikkje, altså, eg berre skriv litt. Dei andre dagane har det fått utslag gjennom å bruka knallraud leppestift, ta toget fram og tilbake til Bergen så mange gongar at konduktøren har spurt meg om eg har det bra, og så har eg øva med vindauga opne. Men det er ikkje like effektivt som å tømma seg for ord in cyberspace, så joda EG TRENG OPPMERKSOMHET!!! (kødda...var ute blandt folk igår, såg fotballkamp faktisk, men ville eigentleg helst rulla meg under det nye kunstgraset og bli der. Eg hatar å bli glodd på nemleg, og når Ida går på fotballkamp friveleg, ja då blir ho glodd på for kva faen gjer vel Ida på fotballkamp?!.. skurring i barken.)

Eg har ikkje funne meg sjølv slik eg var den vinteren då, eg trudde ho var død eller noko igår. Leita etter henne idag litt rundt om kring mellom strå og verdas kulaste traktor.

(sidan eg har lest at eit innlegg utan bilete visstnok er keisamt.. kan jo ikkje risikere å vere keisam)

Så kom eg på at herregud det er jo meg som er bak kamera. Eg er jo meg. Kven ellers sku eg vere då? Jens Stoltenberg? Nei, å finna seg sjølv er jo berre tull det, eg sitt jo fast inni meg sjølv allereie. Har berre vore utor meg sjølv èin gong eg. Det var då eg fekk den eine stonga som lista ligg på når ein hoppar høgde i hovudet og fekk sterk hjernerystelse og donaldkul.

(advarsel: overdriving kan forekomme i dette avsnitt)

Utadesjelopplevelsen er ganske sjuk. Eg hang i taket og såg at eg ikkje kunne stå oppreist utan å svaia som ei full marihøne. Eg måtte ta taxi på legevakten og den spydde eg så mykje skum i att det blei skumparty. Med på festen var kroppen min i baksetet, sjela mi i taket og bestemor og taxisjåføren. Så kom eg på legevakta og fekk beskjed om att: "ah..jah.. du må slutta å slå hovudet ditt Ida"(eg slo hovudet mitt ganske ofte den perioden, eg likte så godt å ta salto på trampolina og hadde ein tendens til å flyge av den og treffe noko hardt med hovudet istaden. Så er det ganske smertefullt for hovudet å bli landa på når ein tek salto utan trampoline òg. Trynet mitt har smakt meir asfalt enn du kan drøyme om.) "du må venta iallfall minst eit halvt år med å denga deg igjen ellers kan det henda hjernen din trur du ikkje er nøgd med den og blir rar." Kjekt for ei 11 år gamal jente som faktisk slo hovudet i veggen kvar gong ho blei sint å høyre det. Det var då eg byrja å eta tomatar for å få ut sinnet istaden. Funkar fint det.

Jah, eg lever no i verste velgåande. Trudde eg sku strykemed då eg var oppe til munnleg eksamen i samfunnsfag. Den gjekk litt.. dårleg.. kan du sei. Men eg sto, då. Del 1 var ein draum. Den visste eg jo tema på frå før, hadde laga ein god presentasjon og eg svara godt på alle spørsmåla. Men så kom del 2 og 3 då, som eg fekk vita kva var rett før eg gjekk inn, og herremiin.. spørsmåla kunne likegodt vore stilt på mandarin. Eg svara iallefall med det fine språket stum. Brukte litt hark og kremt og, men dei skjøna det ikkje, så eg måtte prøve å få klumpen i halsen litt vekk. Eg fekk dytta den nedatt i magen og klarte å dra fram nokre feile svar før eg blei sendt på gangen kor eg var sint og lei og la ut til stakkars Sindre om kor felt det var så han blei pissnervøs han òg. Så gjekk eg innat, fekk karakteren, smila eit sønderknust skeivt smil til sensor for at eg sto, og sa takkogfarvell. Jaja. Skit og kanel, som mamsen seier.

No skal eg ha mediaeksamen nesteveke då, så er eg ferdig. Den skal eg prøva å fokusera litt meir på. Eg har blitt drit lei, har ingen slags teikn til pågangsmot når det gjeld skule i det heile. Eg er heilt apatisk, faktisk. Hadde ein fin samtale med han som var kontaktlæraren min i fjor her ein dag, då han høyrde at eg sa til ei i klassen at eg ikkje klarar å bry meg om skule lengre. Den var fin å ha, den samtalen. Han sa at hans gymnastid var ei ørkenvandring, så då er det vel kanskje håp for meg òg. Så åt klassen lolipop og snakka om kva vi ikkje veit vi vil i framtida, og eg kom fram til at livet er ikkje så værst likevel, for i ørkenen er det visst mangen ute og går.

Jah, det var vel det eg hadde å dela idag, pluss denne filmen her, av Jonas Alaska. Nydeleg.

Hade.

Stopp tida kjære

2011-06-01T01:22:00.001+02:00

Når ho spelar på pianoet står alt anna i denne verda stille. Når hennar fingrar dansar over sorte og kvite tangentar, og tonane tek pusten frå sånne som meg, står verda i ro. Heilt i ro. Eg vil læra meg å spela piano, tenkte eg og pakka pc'en ned i sekken som alle andre vg1 elevar i Hordaland har lik.

Ute snøa det. Det var vinter den dagen. Vegen opp til busskuret var lengre enn vanleg, om det var fordi eg visste han ikkje kom til å vera der eller fordi sumarfuglane ikkje dansa like ivrig lengre visste eg ikkje. Han var aldri der på onsdagar. Dei fire minutta berre oss og alle dei andre utan å sei noko hadde blitt ein så stor del av kvardagen at dagane utan virka meiningslause. Onsdagar var meiningslause. Tida var meiningslaus no som kroppen ikkje lengre reagerte på det hjarta prøvde å sei.

Pause.

Eg treng ein pause frå å blotta tankane mine til ei heil verd eg eigenlteg ikkje veit noko om, så eg kan finna att den jenta eg var den vinteren, før kroppen slutta å reagera. Den vinteren då eg starta på boka og skreiv fleire låtar enn nokon gong. Eg treng ein pause så eg kan finna att orda og meiniga i dei. Eg kjem kanskje att. Kanskje. Enn så lenge, ha eit fint og triveleg liv.

Ida Marie

2011-05-27T15:03:00.001+02:00

- er meget opptatt for tida

- smilar meir enn ever, og det er fint

- har ei overfyllt helg i vente

- trur og veit og håpar helga blir fin

- skal laga irsk pubstemning i eit ungdomshus langt innpå øya ikveld(singsingsing)

- skal vera vitne til kjærleiken imorgon, og spela litt på kornetten min for det

- skal også møta att ei eg ikkje har sett på leenge imorgon og kvelden og natta skal tilbringast .. eg veit ikkje kor.. med mange trivlege folk(forhåpentlegvis.. anar ikkje kven dei er eg) og resten av natta i eit hus eg heller ikkje veit kor er endå. Spanande.

- kjem tilbake til bloggisen etter helga sikkert.

The most beautiful

2011-05-24T21:15:00.001+02:00

Eg skreiv dette innlegget for lenge sidan. Idag som eg har fått kontakt att med ei som eg ikkje har snakka med på så altfor lenge, og no snart skal møta att, kjenner eg at dette innlegget passa fint å publisere på nytt idag.

Enkelte menneske kan ein vera ifrå i årevis, likevel er dei låste i tankane og når ein treffst igjen er det nett som om dei alltid har vore der. Det er det finaste eg veit. Slike vener er viktige.

Det var godt å høyra stemma di igår, godt å le med deg igjen. Det går så altfor lang tid mellom møta vore. Eg fekk bevist for meg sjølv det eg lenge har tenkt, at me lever i to forskjellige univers. Forskjellige gallaksar. Alle stjernene mellom oss gjer det vanskeleg å sjå kva du tenkjer. Vanskeleg å forstå kvifor du har forandra deg. Eg har forrandra meg. Eg er ikkje lenger den jenta som delte rosinbollen med deg på sommardans eller putta salt i safta di. Du er ikkje lenger den guten som skubba meg på sjøen for å redda meg og satt fyr på buksa di når du skulle visa meg det kule trisket du hadde lært i speidaren. Du er vaksen, myndig, eg er på veg. Me møtast aldri meir, det ser ut til at me ikkje kan sjå at det faktisk fins ein veg me kan gå for å holda fast på det me hadde ein gong.

Alt me har er kjøtt og blod, og sjølv det er fjernt og langt ute. Eg saknar barndomsvennen min, slektningen eg kunne sjå fram til å møta i månader før me skulle møtast. Eg saknar å vera liten og dum og dritflau den første halvtimen, for så å snakka med deg som om du var meg sjølv. Tømma alle ord og tankar og le så magen blei vond og tårene trilla.

Alt gjekk ann med deg, ingenting var umogleg.

Angus and Julia

2011-05-24T09:49:00.003+02:00

Angus and Julia Stone - Babylon from More Sauce on Vimeo.
Eg verkeleg elskar Angus & Julia.

Blå med glitter på

2011-05-23T23:22:00.003+02:00

Eg føler meg litt som ein sprettball som aldri ligg i ro. Ein sprettball som kjenner smerten skjera gjennom alt når den treff golvet, men like fort som det smell flyg den opp i lufta att kor alt er berre fryd og gammen. No er eg i lufta. Håpar eg blir der lenge.

Eg håpar sprettballen set seg fast i takrenna og blir liggande der for alltid slik som den blåe med glitter som eg stal av nabogutten då eg var fem. Håpar at den aldri treff golvet igjen.

Hei. Mitt namn er Ida...

2011-05-22T21:13:00.006+02:00

... Ida Marie. Eg leitar etter nokon. Den nokon bak blå auge. Den nokon med det brune håret og åtte frekner på nasa. Ho som rekk 173 centimeter over den kalde parketten på soverommet med fotografia frå eit liv ho ikkje kjenner seg att i. Har du sett henne?

Grusvegen som snirklar seg forbi på nedsida av huset ser ut til å bera føtene mine framover. Opp mot den slitte garasjen der den kvite golfen til bestefar stod. No er garasjen tom.

Eg huskar så godt korleis det lukta i den bilen. Det lukta besten min. Dent og røyk og bensin, svakt, sterkt. Den latteren. Nei, ikkje latter, humring. Stor varm glede. Aldri har nokon person virka større og sterkare i mine auge enn det bestafar gjorde - han var verdas sterkaste mann.

For meg var han synonymet for tryggleik. Eg har to fettrar og ei kusine som har Skandinavias sterkaste bestefar, sånn på ekte. Samson. Eller nordens herligste om du vil. Han kunne trekka tog etter tenna. Det kunne ikkje min bestefar. Men han kunne henta meg heimatt frå alle dei vonde dagane på skulen. Han kunne få høyra først om dei fine dagane som eg fortalde om med stor innleving og gjerne mykje overdriving sidan dei ikkje var for mange av. Og han kunne le og lata som han trudde meg. Besten kunne visa at han visste korleis eg hadde det berre med å vera stille. Besten min var helten min.

Han såg så mange stader i verda. Så mykje vondt og så mykje godt. Han prata aldri om det vonde, men eg veit at han var sterk. Som sekstenåring og fersk sjømann på slutten av 2.verdskrig vart båten han var ombord i torpedert. Han prata aldri om det, men han prata om åra etter. Om alle stadene i verda og alle menneska. Eg veit om breva han og bestemor sende kvarandre då han var ute på reis og eg veit om korleis dei møttes. For det fortalde han meg. Han var ein eventyrar, besten min. Og eg er så glad for at eg av og til ser meg sjølv i han. Han var ein bra mann. Ein veldig bra mann.

Rundt den slitte garasjen som eg smugrøyka bak ein gong som 7åring(japp badass) er det enger av blomar og gras. Smørblomar, engkarse og surstilk. Surstilk. Eg åt alltid dei då eg var lita. Eg set meg ned og forevigar vinden som febrilsk prøver å bøya ein einsam stilk. Men stilken står oppreist. Eg skjønar at vi har litt til felles eg og stilken.

”Hei, er du einsam?”

”Neinei, berre åleine”

”Å. eg og”

Førar samtalar med meg sjølv. Kvilar hovudet på fuktig gras. Regndråpane som treff meg i andletet får meg til å smila. Eg likar regnet og vinden og følelsen av at ingenting betyr noko. Det betyr ingenting for akkurat som stilken er eg åleine. Eg reiser meg og et stilken før eg traskar nedover mot huset igjen med tankar i hovudet som spør meg kven eg er.

Håret mitt bles i alle himmelretningar og legg seg over auga mine. Minneanoreksi.

”du ser jo ingenting når du går rundt slik! sjå her”

Han drog håret mitt bakover med begge henda og smila.

”så kan eg sjå det fine ansiktet ditt”

”Utsikten blei litt betre no ja”

Latter. Kyss. Men ikkje kjærleik. Lurar på om det har vore med på å forma meg til den eg ikkje veit eg er.

Eg rundar svingen og byrjar på siste bakken opp mot huset. Bilen vår er komen og eg er ikkje lengre utelåst. Kanskje det er difor eg ikkje finn meg lengre. Eg har gått frå å vera utelåst og nysgjerrig på livet til å vera innelåst og komfortabel og fornøgd med det eg har. Eg treng nokon å sjå opp til. Eg treng nokon som vil leva på draumar og kunst og kjærleik, nokon som utfordrar meg. Eg trur eg kan finna meg der ute ein plass, om eg berre får litt hjelp.

Jonas Alaska

2011-05-22T13:18:00.001+02:00

Eg veit ein gut som heiter Jonas. Han får meg til å smila sjølv om eg aldri har møtt han. Det er fint.

Utelåst.

2011-05-22T01:15:00.001+02:00

Etter å ha tilbragt heile dagen i ein lavvo fann eg ut at eg sku stikka heimatt med nokon andre enn dei eg bur ilagmed, og tenkte at yay no kjem eg tildleare heim og får kapra dusjen og gjort meg ferdig før dei andre kjem heim. Lurt, sidan eg ikkje hadde nøkkel. Så der satt eg... alt eg hadde var kamera og ein kvitering frå platekompaniet i jakkelomma. Ein kjem ikkje så langt med det.

Og det er vel det eg har å skriva. Eg er tom for ord. Heilt tom.

Note to myself.

2011-05-18T15:09:00.001+02:00

Det er berre å reisa seg. Så kjem smila etter kvart.

Dette kan bli ein fin dag. Det skal bli det, for eg skal på Katie Melua konsert med mamman min.

Det er berre å reisa seg, så ein ser alt det fine som er utanfor kanten.

When love hurts, you should smile

2011-05-18T09:20:00.003+02:00

Det er så mykje eg vil skriva om. Så mykje eg vil gjera og så mykje eg vil få til. Men det er noko som står i vegen. Det er noko som stoppar meg. Nokon.

Samantrukken som ein ball. Knea godt oppunder haka, smakar nok salt no. Akkurat som kinna og håret. Vått. Verkeleg vått av det som trillar så fint og stille, smertefritt. Faen så vondt. Kanskje har den vore der heile tida. Den klumpen som gjer at du midt på natta skrik lydlause skrik til ei verd som ikkje kan sjå deg. Helvette, eg er jo lukkeleg. Eg smilar jo. Eg har det jo fint.

Det er ikkje lenge sidan eg snurra rundt ei flagstong, lukkeleg på latter og tung i hovudet på raudvin. Han med tolv millimeters utvidelse i øyrene som eg ikkje huksar navnet på klatra opp på taket og dansa vals med seg sjølv sidan eg ikkje ville vera med. Han sa eg var vakker og skreiv ord på armane mine med fingertupane. Kvar ein person som hadde sett meg der og då ville tenkt at eg såg ut som verdas lukklegaste jente. Kanskje var eg det òg.

Det er lenge sidan no. Eg trokka alt eg kunne framover mot livet som sjølvstendig syklist "slepp då pappa slepp pappa SLEPP" Det gjekk så fort at eg ikkje kunne kjenna kor ustabilt det eigentleg var. "Er du sikker på det? Då må du ikkje bli sint på meg om du dett." "Slepp pappa!!!" Ein meter, to meter, tre meter og fire meter, full fart framover. Fri som fuglen. Han slapp! Han slapp! Lengre en det kom eg ikkje. Skrubbsår på knea og tårer på kinna. Ein pappa som trøysta og ein is som venta på meg på butikken. Då hadde eg det fint. Då var eg trygg, og lukkeleg.

"Du må synga til meg, om jesus og den båten" små barneauge klårare enn nokon andre. Han sku ha sove for to timar sidan og eg hadde lova han at eg kunne ligga der attmed han til han sovna om han ville det. Eg kunne ingen song om jesus og den båten, så eg song heller om fuglar og snille troll og dikta min eigen nattasong. "Det var feil song vertfall" han lo den vesle fine latteren sin og eg kunne sjå dei krittkvite små perlene av tenner nesten lysa i mørkret "den fins ikkje eingong for mamma kan alle songane". Verdas smartaste treåring tenkte eg, og var lukkeleg for at eg fekk slike fine stunder i livet kor ein merkar at ein blir satt stor pris på "kan ikkje du vera her når eg vaknar imorgon og?" så sovna han.

Eg har ei mamma som dansar i stille ring til Katie Melua når ingen ser på. "Har du lyst å vera med meg på konsert då Ida?" Eg hadde vurdert det sjølv, å reisa åleine. Men hadde ikkje pengar. "Er det ikkje litt seint det no då?" Eg ante ikkje om bilettane var utsolgt eller ikkje, men Katie Melua vel, det er då mangen som likar henne. Eg likar henne. Svært godt. "Neidå, eg har no billett til deg vertfall". Då var eg lukkeleg. Då smila eg, for eg har ei mamma som les meg i blinde.

Likevel ligg eg i fosterstilling om natta og tenkjer at eg har øydelagt meir for meg sjølv enn nokon andre kjem til å gjera nokon gong. Eg veit at det er feil, men det er slik ein tenkjer når ein innser at andre går vidare i livet og du framleis står fast i same driten som ein gong var eit glansbilde av deg og han. Faen så vondt.

Kom deg på skulen no Ida. Ei natt utan søvn skal ikkje stansa deg. Kom deg på skulen no Ida. Eit liv utan han skal du klara, der er tusen fisk i havet?

Edit: eg er ikkje vanlegvis sånn her altså. om de sku lura.